03/03/2025
Storie Tyd!
Ek ken Kirsten amper haar hele lewe, Sy en my kleinsus is beste vriendinne vandat hulle net twee jaar oud was.
Oor die jare het sy meer as net 'n vriendin van die familie geword - sy is nou my ‘unbiological sister’.
Een middag lui my foon. Dit was Reghardt.
“Landi, ek wil Kirsten vra om te trou. Sal jy my hulp?”
Opwinding borrel dadelik op.
Natuurlik sal ek help!
Maar daar was een groot uitdaging—Kirsten was 'n uitstekende speurder.
As enigiets selfs effens af lyk, sal sy dit binne 'n japtrap uitvind.
Ons het 'n onfeilbare plan nodig gehad om seker te maak sy vermoed niks nie.
Dis toe dat 'n idee my opval.
Ek het vir Kirsten gesê dat 'n groot maatskappy uitgereik het en my gevra het om foto's vir hul webwerf te neem, en ek het modelle nodig.
Sy was oor die maan en het dadelik ingestem—geen vrae gevra nie.
Om die shoot nog meer spesiaal te maak, het ek en haar ma gereël dat my skoonsuster, Zunike, wat Me-oh-My Boutique besit, sê sy sal vir haar 'n uitrusting borg, en Kirsten kan vir haar iets kom kies om te dra.
Natuurlik is geen shoot volledig sonder grimering nie, en gelukkig was my vriendin Kayleer beskikbaar. Sy was reeds bespreek vir 'n troue by Bona Bona, die einste plek waar ons die verlowing beplan het.
Alles het perfek in plek geval.
Toe, Saterdagoggend, het swaar reën begin uitgesak.
Kirsten, ooit die praktiese een, het voorgestel dat ons die shoot skuif.
Maar hoe kon ons? Dit was 'n verlowing – ons kan dit nie nou uitstel nie!
Ek het by die storie gehou.
“Nee, jammer. Die maatskappy benodig hierdie foto's so gou moontlik. Ons kanselleer nie.”
Die hele oggend het ons gebede opgestuur in die hoop dat die reën sou opklaar. En toe, toe ons by Bona Bona aankom, het die lug begin oopgaan. Dit was asof die heelal geluister het.
Terwyl Kirsten gesit het en haar grimering gedoen het, het ek en Reghardt die finale plan van aksie deurgegaan. Buite die hekke het familie en vriende geduldig gewag, begin ballonne opblaas en gereed om in te jaag en die lapa vir die verlowingsviering te transformeer sodra ek die sein gegee het.
Alles was gereed. Ons het op die bakkie geklim, en ek het laat weet almal kan nou maar die lapa gaan mooi maak.
Ons het na die piekniek plekkie toe gery waar ek kamstig moes fotos neem vir die “website”, en Kirsten en Reghardt het begin pose. Oeh en Kirsten is vol idees, en voorstelle oor hoe ek die piekniek moet afneem.
Reghardt wat met die sekonde meer senuweeagtig geword het. Wou nie meer wag nie, - hy wou net afsak op sy knieg, Maar ek moes vir tyd speel terwyl die almal klaar die lapa opmaak.
Dit het al hoe moeiliker geword om die oomblik te rek. Ek was min idees oor, gelukkig, stel ons gids toe voor
"Kom ons gaan kyk die seekoeie," Perfek! Dit het vir ons net genoeg tyd gekoop.
Uiteindelik het ek die boodskap gekry:
“Ons is reg.”
Ek het Reghardt die teken gegee, en ons het ons pad na die bruggie toe gemaak. Perfekte plek waar die familie en vriende ook kon sien vanaf die restaurant.
Ek het 'n laaste afleiding nodig gehad.
“Kirsten, maak Reghardt se oë toe en maak asof jy ’n verrassingspiekniek vir hom beplan het.”
Sy het saamgespeel.
“Nee, dit lyk nie reg nie” het ek vinnig gese. "Kom ons ruil plekke - Kirsten, jy maak jou oë toe."
Sy het.
“Okay, maak oop…”
Sy knip haar oë en glimlag.
“Okey, draai om...”
En daar was hy—Reghardt, op een knie.
Trane het in my oë vol geskiet. Ek kyk om. Almal huil, en van ver hoor ons net hoe die familie en vriende skree.
'n Perfekte oomblik, 'n perfekte voorstel, 'n perfekte liefdesverhaal.
Baie geluk, Kirsten en Reghardt. Mag hierdie nuwe reis gevul wees met liefde, lag en seëninge, alles wat lei tot die troue van julle drome. ♥️
