Piyabut Chairatna Photography

28/07/2026

Kodak Eastman Double X 65mm / IMAX:: e-book หนังสือ โดย Piyabut Chairatna

12/07/2026

❝ชอบฟิล์มขาวดำ
เพราะชีวิตมันไม่ได้ต้องการสีสวยเสมอไป
บางที… แค่มีแสงกับเงา ก็พอแล้ว❞
•
Film : Kodak Eastman Double X 5222
ei iso 200
Dev. : D96 [stock] 7min
Len : Canon EF 85 f1.8 USM
Body : Canon EOS 300

24/06/2026

Yaimai Anupongpichart
Film : Kodak Ekatar 100
Len: Carl Zeiss Makro-Planar 120mm f/4 CF
Body: Hasselblad 503CXi
Back: A16 / 645
Scan : 6x9 Fuji Frontier SP-3000

20/06/2026

Yaimai Anupongpichart
Film : Kodak TMAX100 Expired 07.2002
EI ISO 100
Dev. : ilfosol 3 [1+14] 10min
Len: Carl Zeiss Makro-Planar 120mm f/4 CF
Body: Hasselblad 503CXi
Back: A16 / 645
Scan : 6x9 Fuji Frontier SP-3000

07/06/2026

เลนส์ใหม่ระบบดิจิทัลออโต้โฟกัส กับเลนส์มือหมุนยุคฟิล์มอายุหลายสิบปีที่ใช้งานมานาน ไม่ได้ดูแลประคบประหงมอะไรมากนัก จนเชื่อว่าคงมีฝ้าบางๆ อยู่ในนั้นบ้างแล้ว

เคยลองเอามาถ่ายกับ Digital Back CFV II 50C หลายรอบ ส่วนตัวกลับไม่ค่อยชอบเท่าไร

แปลกดี…

เวลาถ่ายดิจิทัล กลับชอบภาพที่คมจัด รายละเอียดครบ เป๊ะทุกพิกเซล เพราะถ้าดิจิทัลเบลอเมื่อไร มันดูเหมือน “พลาด”

แต่พอเป็นฟิล์ม กลับรู้สึกตรงกันข้าม

ไม่จำเป็นต้องคมที่สุดก็ได้ ขอแค่มีบรรยากาศ มีฟีลลิ่ง มีคาแรกเตอร์บางอย่างที่อธิบายเป็นตัวเลขไม่ได้

รอบนี้ลองถ่ายเปรียบเทียบดูอีกครั้ง สิ่งที่แปลกใจไม่ใช่ความคม แต่เป็น “สี”

สีที่ออกมาจากเลนส์ยุคฟิล์มกับเลนส์ยุคดิจิทัลต่างกันมากกว่าที่คิด

บางทีธรรมชาติของกระจกในยุคนั้น บวกกับอายุการใช้งาน ฝ้าบาง ๆ ที่หลายคนพยายามกำจัดทิ้ง อาจกำลังร่วมกันสร้างสิ่งที่เรียกว่า “อารมณ์ของภาพ” อยู่ก็ได้

สุดท้ายเลยอดคิดไม่ได้ว่า…

สิ่งที่ช่างภาพเรียกว่า “ตำหนิ”
บางครั้งอาจเป็นสิ่งเดียวกันกับที่คนดูเรียกว่า “ศิลปะ” 😆📷

Hasselblad XCD 75mm f/3.4 P + 907X
VS
Carl Zeiss Makro-Planar 120mm f/4 CF + Hasselblad 503CXi

26/04/2026

Grace Virunpat
Film : Kodak TRI-X 400
Dev. : D76 [1+1] 9.45min
Len : Hasselblad Carl Zeiss 110mm f2 Planar T* FE
Body : Hasselblad 202FA

28/02/2026

มีบางช่วงของชีวิต ที่เราไม่ได้ตั้งใจจะไปถึงจุดนั้น
แต่มันค่อยๆ พาเราเดินมาเองโดยไม่รู้ตัว

ยังจำวันแรกที่เริ่มถ่ายฟิล์มได้ดี แค่ซื้อฟิล์มม้วนหนึ่ง ใส่กล้อง กดชัตเตอร์ แล้วส่งร้านล้างสแกน รอรับไฟล์อย่างตื่นเต้น ทุกอย่างดูเป็นเรื่องมหัศจรรย์เล็กๆ ในโลกอนาล็อก

จากนั้นมันค่อยๆ ขยับทีละนิด
เริ่มสงสัยว่าถ้าล้างเองจะเป็นยังไง
ก็ซื้อน้ำยามาผสมเอง
ซื้อแทงก์ล้างเอง
ยืนเขย่าถังในห้องมืดแบบมือสมัครเล่นที่หัวใจเต้นแรง

ต่อมาก็เริ่มรู้สึกว่า “สแกนเองดีกว่าไหม”
เครื่องสแกนตัวแรกเข้าห้อง
วันแรกที่เห็นเนกาทีฟของตัวเองปรากฏบนหน้าจอจากการสแกนด้วยมือตัวเอง มันไม่ใช่แค่ไฟล์ภาพ แต่มันคือความรู้สึกว่า เรากำลังเข้าใกล้กระบวนการทั้งหมดมากขึ้นเรื่อยๆ

จากซื้อฟิล์มสำเร็จรูป
กลายเป็นโหลดฟิล์มขาวดำ 100ft ลงกลักเอง
ความรู้สึกตอนเอาฟิล์มใส่ในถุงดำ ม้วนเข้า loader แล้วกรอใส่กลักฟิล์ม มันเหมือนกำลังสร้าง “กระสุน” สำหรับงานภาพของตัวเอง

และวันนี้… ม้วนฟิล์มหนัง 400ft
ไม่เคยคิดเลยว่าจะมาถึงจุดที่โหลดฟิล์มหนังยาวขนาดนี้ลง loader 100ft เพื่อเอาไปถ่ายภาพนิ่ง

มันไม่ใช่แค่เรื่องประหยัด
ไม่ใช่แค่เรื่องทดลอง

แต่มันคือการค่อยๆ เดินเข้าไปอยู่ในกระบวนการทั้งหมดของภาพถ่าย
ตั้งแต่ฟิล์มยังเป็นม้วนยาวในแกนโลหะ
จนกลายเป็นภาพบนกระดาษหรือหน้าจอ

จากคนที่เคย “รอรับไฟล์”
กลายเป็นคนที่ควบคุมทุกขั้นตอนด้วยมือตัวเอง

บางทีความสุขของการถ่ายฟิล์ม อาจไม่ได้อยู่ที่ภาพสุดท้าย
แต่อยู่ที่เส้นทางที่เราค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในโลกของมัน

และก็ไม่คิดไม่ฝันจริงๆ ว่า วันหนึ่งจะมาโหลดฟิล์มหนัง 400ft ด้วยรอยยิ้มแบบนี้ 📷🎞💙

22/02/2026

18/02/2026

📷🎞️ ทำไมฟิล์มประเภทโหลดเองแล้วได้ไม่ครบตามจำนวนรูปที่ระบุบนกลักฟิล์ม?

ถ้าใช้ฟิล์มแบบ film load hand-rolled from bulk roll แล้วใส่กับกล้องขึ้นฟิล์มอัตโนมัติ ระวังไว้เลยครับ…

กล้องออโต้หลายรุ่นจะ
• ดึงฟิล์มเข้าไปลึกก่อนเริ่มนับเฟรม
• ข้ามช่วงหัวม้วนไปพอสมควรก่อนขึ้นเฟรม 1

ผลคือ… จาก 36 รูป อาจเหลือจริงแค่ 34–35 รูป หายไป 1-2 เฟรมแบบงงๆ

ต่างจากกล้องแมนนวล ที่เราคุมเองได้ว่าจะหมุนทิ้งแค่ไหน(แต่ก็มีสิทธิ์ได้เฟรมแสงรั่วเข้ามาติดใน้ฟรมแรก)

🔎 สรุป: กล้องออโต้ “กินหัวม้วน” มากกว่าที่คิด โดยเฉพาะเวลาใช้ฟิล์มประเภทฟิล์มโหลดเอง

มือใหม่เจอแบบนี้ ไม่ต้องตกใจนะครับ มันปกติ 😉
•
Film : Kentmere 400
Dev. ILFORD ILFOTEC DD-X [1+4] 11.30min
Len : Nikon AF Nikkor 85mm f/1.8D
Body : Nikon F70

31/01/2026

เมื่อ +2 ไม่ได้ต่างจาก 0 : ความจริงของ Fuji Frontier

หลายคนที่ทดลองถ่ายฟิล์มด้วยค่าแสงต่างกัน
+2 / +1 / 0 / -1 / -2
มักจะตั้งคำถามเดียวกันเมื่อเห็นไฟล์สแกนจาก Fuji Frontier

“ทำไมภาพมันแทบไม่ต่างกันเลย?”

คำตอบไม่ได้อยู่ที่การวัดแสงพลาด
แต่อยู่ที่ “ปรัชญาของเครื่องสแกน”

Fuji Frontier ถูกออกแบบมาเพื่อร้านล้างฟิล์ม
ไม่ใช่ห้องทดลองทางศิลปะ
หน้าที่หลักของมันคือ
ทำให้ภาพทุกเฟรม ‘ดูดีและใช้งานได้’ มากที่สุด

ระบบ Auto Density, Auto Contrast และ Auto Color
จะพยายามดึงทุกภาพกลับมาอยู่ในโทนกลาง
โดยเฉพาะฟิล์มสีที่มี latitude ฝั่ง overexposure กว้างมาก

ผลคือ
+1 หรือ +2 ยังมีข้อมูลในเนกาทีฟเหลือเฟือ
เครื่องจึง “บีบ” ช่วงแสงให้ใกล้กัน
เพื่อให้ภาพดูสมดุลในสายตาคนทั่วไป

ตรงกันข้าม…
เมื่อภาพเริ่ม underexpose (-2 / -3)
ข้อมูลในฟิล์มหายไป
จุดนี้ไม่มีอัลกอริทึมไหนโกงฟิสิกส์ได้
เงาตัน เกรนลอย สีแตก

นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลายคนรู้สึกว่า
Frontier “เก่งกับ over แต่ใจร้ายกับ under”

และสิ่งที่คุณเห็น
ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ
แต่คือ เครื่องกำลังทำหน้าที่ของมันได้ดีเกินไป

หากต้องการเห็นความแตกต่างของค่าแสงอย่างแท้จริง
มีเพียงไม่กี่ทางเลือก
— ลดหรือปิดระบบ Auto
— สแกนแบบ Flatbed เพื่อนำไปจัดการต่อ
— หรือดูที่เนกาทีฟเป็นหลัก

เพราะสุดท้ายแล้ว…

เนกาทีฟคือความจริง
ไฟล์สแกนคือความคิดเห็นของเครื่อง

และ Fuji Frontier
ไม่เคยตั้งใจจะบอกว่า
คุณวัดแสงแม่นแค่ไหน
แต่มันตั้งใจจะทำให้
“ทุกภาพดูดีพอสำหรับโลกจริง”