21/10/2026
สปิริตของนักกีฬาที่ถูกเรียกว่า G.O.A.T. ฟันดาบระดับโลกของพาราลิมปิก
ผมเป็นช่างภาพข่าวกีฬา แน่นอนสิ่งที่บันทึกผ่านตา ผ่านเลนส์มากมาย คือ เรื่องราวหลายอย่างที่บางครั้ง กล้องถ่ายทอดสดมองไม่เห็นครับ
คำพูดที่ได้ยินเขาคุยกัน หรือแม้แต่ช่วงเวลาเปลี่ยนชีวิตของคนหนึ่งคน ผมเห็นละได้รับรู้มาหลากหลายเหมือนกันชนิดติดขอบสนามแข่งขัน แบบตัวตนจริงๆของนักกีฬามากมาย ทั้งใน และต่างประเทศ
ทุกคนเป็นนักกีฬา ทุกคนมีชื่อเสียง แต่ไม่ใช่ทุกคนครับ ที่จะมีสปิริตการเป็นนักกีฬาจริงๆ
"พี่แวว" สายสุนีย์ จ๊ะนะ แน่นอนพี่แววไม่ได้รู้จักผม แต่ไอ้เรามีโอกาสไปบันทึกสามเหรียญทองประวัติศาสตร์โลกของกีฬาฟันดาบจากตัวพี่เขาเอง ที่ฝรั่งเศส ในพาราลิมปิก ปารีส 2024
ฟันดาบเป็นกีฬาที่ใช้ไหวพริบสูงมากเลยครับ ถ้าคนมาดูจะเห็นว่า การไล่จี้แต้ม หรือการทิ้งห่าง มันบีบหัวใจมาก อะไรก็เกิดขึ้นได้หมดจริงๆ
แม้แต่ตอนนั้นที่ฝรั่งเศส มีเหรียญหนึ่งโดนนำห่าง จนพี่แวว พูดว่า ไม่เอาแล้วพอแล้ว สุดท้าย โค้ชปุ๊ย ก็ดึงสติกลับมาให้พี่แววลุยต่อ จนคว้าเหรียญทองได้ด้วยคะแนน 14-15
ครั้งนี้ ผมว่า การที่ได้ถ่ายบันทึกช่วงเวลาผิดหวัง ทำให้รู้สึกว่า พี่แววไม่ใช่นักกีฬาธรรมดาจริงๆ แล้วก็ไม่แปลกใจเลยครับ สำหรับการได้มาเป็นราชินีฟันดาบของพาราระดับโลกจนเรียกว่า G.O.A.T. (Greatest Of All Time)
การแพ้ได้เหรียญเงินเมื่อวันก่อนจากประเภทฟอยส์ ก็ทำให้สภาพจิตใจปั่นป่วนพอสมควร และการแพ้ได้เหรียญเงินเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา คล้ายถูกพายุโหมเข้ามาในจิตใจแบบไม่ทันตั้งตัว
ผมว่าน่าจะยิ่งคูณไปอีกหลายเท่า เนื่องจากประเภท เอเป้ เป็นความหวัง และความถนัดของเธอ
ผมเห็นโพสหน้าฟีดขึ้นมา เห็นพี่แววเขียนประมาณนี้ครับ...
"ไม่เคยผิดหวังขนาดนี้มาก่อน รวมถึง ร้องไห้ให้หมด แล้วพรุ่งนี้จะลุกขึ้นใหม่ด้วยหัวใจที่แกร่งกว่าเดิม"
แต่แท้จริงนั้น ผมเห็นความแข็งแกร่งผ่านตัวอักษรนั้น ผ่านภาพผมชุดนี้แล้วละ
วันแรกที่แพ้ จบการแข่งขัน เหมือนจะร้องไห้ ผิดหวังเล็กๆ แล้วพี่แววก็เสียดาย พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากความผิดหวัง จนโค้ชปุ๊ยเข้ามาปลอบอยู่นาน สองนาน
ช่วงรับเหรียญประเภท ฟอยส์ ผมนึกในใจ...
พี่แวว จะยิ้มมั๊ยนะ?
แต่แล้วก็ยิ้มแฉ่ง สู้กล้อง ชูเหรียญ จากนั้นก็แสดงความยินดีกับคู่แข่งทุกๆครั้ง นี่เป็นเซอร์ไพรส์แรกสำหรับผมเหมือนกัน
และคราวนี้พี่แววความผิดหวังซ้ำสอง จนมาถึงขณะช่วงรับเหรียญ ถึงขนาดช่างภาพไทยสามคนตาส่องผ่านเลนส์ แต่ปากก็พูดกันตอนถ่ายภาพ...
พี่แววจะชูเหรียญให้กล้องม่ะ แล้วใครเรียกพี่แวว ปาลม์กล้าม่ะ สนิทกับเขา?
ผมเอ่ยไปแบบนั้น ก่อนพวกจะตอบกลับ... "ผมไม่กล้าครับพี่"
โอเค งั้นตามสภาพ ผมเอ่ยไปแบบนั้นทันทีเช่นกัน
แม้ว่าช่วงเวลาแห่งความผิดหวังที่สุดในชีวิตนักกีฬาของพี่แวว สุดท้าย พี่แววก็ยังคง รับเหรียญเงิน ด้วยรอยยิ้ม รวมถึงสวมกอดแสดงความยินดีผู้ชนะเหมือนเมื่อวานไม่มีเปลี่ยน
ผมกดชัตเตอร์ไว้ช่วงเวลาแห่งสปิริตนี้ไว้ และเป็นกำลังใจให้พี่เช่นกัน พี่คือ นักกีฬาที่โคตรสุดจริงๆ
ผมว่าบางครั้ง การขึ้นโพเดียมแต่ละอย่างมันไม่ง่ายเลยละครับ โดยเฉพาะ โพเดียมบนความผิดหวัง แล้วยังยิ้มได้
และบางครั้ง ผมก็รู้สึกเข้าใจประโยค ที่เคยได้ยินมานานแล้วละครับ...
"คนที่แบกของหนัก แล้วยิ้มได้ คือคนเก่ง"
Sony A9 III, Sony A1 II
Sony FE 400mm F2.8 GM OSS
Sony FE 50-150mm F2 GM
Sony FE 16-35mm F2.8 GM II
