04/10/2026
To będzie taki post nie na czasie: trochę więcej tekstu, niż na dzisiaj jest zapotrzebowanie. Mógłbym po prostu napisać "Beskid Sądecki u progu jesieni"; ale jednak pojawi się tu całkiem dużo szczegółów.
Trasa: Łomnica-Zdrój ➡️ Kicarz ➡️ Bucznik (Górska Kaplica Narodu Polskiego) ➡️ Jarzębaki ➡️ Łomnica-Zdrój.
Dystans: realnie 11km (chociaż mapy pokazują 10km)
Suma wzniesień: około 440m.
Trasa, którą przebyłem wraz z mamą.
Celem wycieczki był górujący nad Piwniczną Kicarz, który pojawił się na mojej liście dobrą dekadę temu lub wcześniej. Jakże dostojnie prezentował się on wtedy na szlaku zejściowym z Niemcowej. Obiecałem sobie, że kiedyś tam wejdę, ale z czasem podobnych obietnic pojawiło się więcej.
Co mogę napisać o tym wypadzie? Trasa w zasadzie dla każdego, ze wskazaniem na tych, co najlepiej czują się w centrum przestrzeni i którzy nie obawiają się zejść ze szlaku (albo w ogóle go pomijać).
Bo wiele dobrego i nieodkrytego jest tam, gdzie ludzka ręka nie wskazuje. Tam odnajdziemy ciszę oraz może nas spotkać coś dobrego i zaskakującego. Tak też było w Beskidzie Sądeckim: na Kicarzu poznaliśmy miłego pana pilnującego stada owiec, jak się okazało juhasa. Podczas zejścia ze szczytu owce posłusznie ruszyły całą szerokością traktu. Było stromo, a one posłusznie tuż za człowiekiem szły jedna za drugą, żadna nie wyprzedzając. Było mi dane wziąć w tym udział, poczułem się jak na redyku, ale po tej drugiej stronie - pasterzy. A fakt, że działo się to poza komercją z tym związaną, dodawał tylko smaczku.
Jarzębaki - dla mnie osada w sercu tych gór. Życie na 700 metrach. Trud rekompensować może piękno, lecz nie oceniam, jak zapatrują się na to mieszkańcy osady. Rozmawiałem ze starszym panem, który wspominał trudne zimy, to - jak do pociągu w Piwniczej przedzierał się przez zaspy. Dzisiaj do Jarzębaków prowadzi utwardzona droga, częściowo betonowa.
I wreszcie dzieci i młodzież w samej Łomnicy-Zdroju, gdzie zaparkowałem samochód. Wiem, że może wydawać się to śmieszne, niepotrzebnie akcentowane, ale grzeczność tych młodych ludzi zaskakiwała. Idąc chodnikiem, mijaliśmy wracające do domu dzieciaki i nie zdarzyło się, by któreś nie powiedziało "dzień dobry". Czy ten świat się tak zmienił czy może ja zostałem w miejscu, że uznaję coś tak oczywistego za szczegół wart zaznaczenia?
Bez wyraźnej puenty zapraszam do obejrzenia galerii. Cześć zdjęć opatrzyłem komentarzem dopełniającym relację.