06/10/2026
Rok.
Rok odkąd Cię nie ma, a ja wciąż czasami nie potrafię uwierzyć, że to naprawdę moje życie.
Po pogrzebie często słyszałam:
„Ale Ty się dobrze trzymasz”.
„Podziwiam Cię”.
„Tak pięknie sobie radzisz”.
Widzieli, że działam, że się rozwijam, że wychodzę z domu, uśmiecham się.
Tylko że nikt nie widział tego, co dzieje się później.
Tego momentu, kiedy wracam do domu, zamykam drzwi i już nie muszę być silna.
Wtedy płaczę.
Czasami z tęsknoty.
Czasami ze złości.
Czasami dlatego, że przypomnę sobie jakiś zupełnie zwyczajny moment z naszego życia i nagle dociera do mnie, że już nigdy go nie powtórzymy.
I chyba najbardziej boli właśnie ta zwyczajność, która była wspaniała.
Nasze rozmowy. Wspólne plany. Głupie żarty. Codzienność.
To, że po prostu byłeś.
Nie lubię, kiedy ktoś się nade mną użala. Nie chcę też, żeby ktoś smucił się razem ze mną.
Dlatego tak często mówię, że jest dobrze.
Ale prawda jest taka, że nie zawsze jest.
Czasami jestem cholernie zmęczona byciem silną.
Czasami chciałabym po prostu wrócić do czasów, kiedy największym problemem było coś zupełnie błahego.
I wiem, że życie musi toczyć się dalej. Toczy się.
Tylko że „dalej” nie znaczy „bez bólu”.
Nauczyłam się żyć z tęsknotą.
Nauczyłam się uśmiechać, mimo że w środku czasami wszystko we mnie pęka.
Nauczyłam się wracać do wspomnień, zamiast od nich uciekać.
I właśnie za te wspomnienia jestem dziś najbardziej wdzięczna. Za nasze piękne życie. Za wszystko, co było nasze. ❤️
A tym, którzy są obok mnie — dziękuję.
Za każdy spacer.
Za kino.
Za zwykłe „chodź, przejdziemy się”.
Za telefon bez konkretnego powodu.
Za siedzenie obok i rozmowy o zupełnie nieważnych rzeczach.
Że po prostu jesteście.
Bo czasami człowiek nie potrzebuje słów.
Potrzebuje tylko kogoś, kto przypomni mu, że nie musi przez cały czas być silny.
A ja dzisiaj pozwalam sobie nie być.
Dzisiaj po prostu za Tobą tęsknię.
I płaczę.
Bo minął rok, a ja nadal Cię kocham i nadal bardzo mi Ciebie brakuje ❤️