Polska Organizacja Harcerska - Błaszki

17/09/2025

Historia POH w Błaszkach.

W niedzielę, 17 września 1989 roku, gdy w Polsce jeszcze unosił się duch wielkich przemian, w Błaszkach narodziła się nowa przygoda – 12 Męska Drużyna Harcerska działająca w strukturach Polskiej Organizacji Harcerskiej. Za tym, co dziś nazwalibyśmy „projektem społecznym z misją”, stał ks. Piotr Szkudlarek – człowiek, który rozpoczynając swoją drogę kapłańską zamiast spokoju plebanii wybierał energię młodzieńczych serc, gwarę zbiórek i zapach dymu z ognisk. Wsparcia udzielił mu ówczesny proboszcz parafii, ks. Ryszard Tuzin, którego otwartość i przychylność sprawiły, że drużyna a potem szczep mogła rozkwitnąć.

Harcerstwo w Błaszkach stało się dla wielu młodych ludzi czymś więcej niż tylko weekendowym zajęciem – było szkołą życia. Zamiast nudzić się pod blokiem, chłopcy i dziewczyny zakładali mundury, wiązali chusty i ruszali w świat idei braterstwa, odwagi i służby. Nagle okazało się, że węzeł płaski to nie tylko coś, co „zrobi dziadek na sznurku od bielizny”, a prawo harcerskie nie kończy się na dwóch pierwszych punktach.

Postać ks. Piotra była jak magnes – przyciągała dzieciaki z Błaszek i okolic swoją energią, humorem, ale też powagą, gdy trzeba było mówić o wartościach. Dla wielu stał się autorytetem, przewodnikiem i przyjacielem – kimś, kto pokazywał, że mundur harcerski to nie przebranie, lecz obietnica, a ognisko to nie tylko płomień, lecz wspólnota.

Co ważne, wpływ tej przygody nie skończył się na młodzieńczych latach. Wielu dawnych harcerzy, wychowanych w duchu tamtej drużyny, dziś pracuje z dziećmi i młodzieżą – jako nauczyciele, wychowawcy, instruktorzy czy wolontariusze – wykorzystując doświadczenia i wartości wyniesione z tamtych czasów. To żywy dowód na to, że iskra zapalona w 1989 roku wciąż płonie i daje światło kolejnym pokoleniom.

Tak właśnie, od tamtej wrześniowej niedzieli 1989 roku, 12 Męska Drużyna Harcerska rozpoczęła swoją misję w Błaszkach, odmieniając życie kolejnych pokoleń młodych ludzi. Historia ta, choć opowiedziana z uśmiechem, pozostaje poważnym świadectwem tego, jak wielką moc mają inicjatywy zakorzenione w pasji, wierze i trosce o młodych.

"Ogrzej dłonie przy ognisku,
Płomień twarz ci zarumieni
Usiądziemy razem blisko
Jedną myślą połączeni."

Czuwaj!

22/02/2025

„ ... W swych myślach i czynach kieruj się miłością - miłością przez duże „M”. I nie chodzi mi o zakochanie się i miłość dwojga ludzi. Chodzi mi o miłość w Twoich czynach, o ducha miłości wobec bliźnich, gdy czynisz dobro innym ludziom, gdy jesteś miły i spolegliwy i gdy okazujesz wdzięczność za życzliwość okazaną Tobie. To jest Wola Dobra.“

autor: Robert Baden Powell

29/03/2024

Triduum Paschalne, to okres w roku liturgicznym, którego istotą jest celebracja misterium paschalnego: męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.
Dla harcerzy X Szczepu POH był to zawsze czas służby (warta przy grobie, adoracja i udział w misterium).

Foto: Misterium Męki Pańskiej 1995 r.

22/02/2024

Czuwaj!

17/09/2023

(…) "Zdawaliśmy sobie sprawę, że w Błaszkach było tylko ZHP. Polska Organizacja Harcerska jako organizacja alternatywna, prowadzona przez Kościół i mająca za cel służbę Bogu i Polsce, była bardzo młodą i niezależną federacją. Pierwsze drużyny powstały jesienią 1985 roku w Koninie, we Włocławku, Lublinie oraz innych ośrodkach całej Polski(…)
(…)Piotr Szkudlarek zawiązuje pierwszą jednostkę organizacyjną POH. Z budynków parafialnych przeznaczyłem jedno pomieszczenie na harcówkę. Salę należało przystosować do spotkań harcerskich. Rozpoczęte prace remontowo – budowlane zjednoczyły pierwszych harcerzy, wyzwoliły energię organizacyjną i pozwoliły angażować rodziców(…)
(…) Oficjalnie 12 Męska Drużyna Harcerska „Kastor” imienia Jerzego Kozłowskiego powstała 17 września 1989 roku. Data powstania jest wymowna, ponieważ była to 50 rocznica napaści wojsk sowieckich na Polskę."

Błaszki „Wzgórze Anny: Ks. Ryszard Tuzin

Dane nam było znaleźć się w odpowiednim czasie, otoczyć się właściwymi ludźmi i przeżyć niezapomniane przygody. Czuwaj.

13/07/2023

„…Czytając po latach te dokumenty, najbardziej zadowolony jestem z Deklaracji Ideowej. Dokument ten – moim zdaniem nic nie stracił na swojej wartości ani na aktualności. Mógłby i dzisiaj być drogowskazem dla wielu organizacji harcerskich...

:… Naszym celem jest wychowanie szlachetnych, mądrych i odważnych Obywateli, którzy sami potrafią wybrać właściwe idee i służyć im „całym życiem”. Staramy się wychować w duchu tolerancji
i otwartości."

Fragment pochodzi z książki hm. Krzysztofa Dobreckiego, który był współtwórcą, a następnie, wybranym na I Krajowym Kongresie POH Naczelnikiem tej organizacji.

Książka jest do nabycia (także drogą wysyłkowa) w Księgarni MAWI (62-500 Konin, ul. 3 Maja 2m) oraz w Wydawnictwie Ridero (przez Internet). Chętnie pożyczę do przeczytania egzemplarz, który dostałem (-liśmy) z dedykacją od autora.

Braliśmy udział w czymś wyjątkowym jak na „tamte” czasy. Zachęcam do lektury.

23/06/2023

„Wierzę mocno, że państwo, którego wszyscy obywatele byliby harcerzami, byłoby najpotężniejsze ze wszystkich. Harcerstwo bowiem, a polskie szczególnie, ma takie środki, pomoc, że kto przejdzie przez jego szkołę, to jest typem człowieka jakiego nam potrzeba”.

Patron Harcerzy – bł. ks. Stefan Wincenty Frelichowski

Bł. ks. Stefan Wincenty Frelichowski urodził się 22 stycznia 1913 r w Chełmży.
W czwartej klasie liceum Wincenty wstąpił do harcerstwa, którym był od początku zafascynowany, a później, już jako kleryk i kapłan, uważał je za najlepszą metodę wychowania dzieci i młodzieży. Sam tego doświadczył, bo dostrzegał jak kształtował się jego charakter poprzez stawiane mu wyzwań.

Wicek, bo tak się do niego zwracano, był chłopcem pogodnym i zawsze uśmiechniętym, towarzyskim i cenionym przez kolegów, zwłaszcza tych z drużyny harcerskiej im. Zawiszy Czarnego. Został przez nich wybrany, by uczestniczyć w ogólnopolskim zjeździe harcerzy w Spale – czyli zlocie z okazji 25. rocznicy powstania harcerstwa. Lubił wędrować, żeglować i śpiewać. Po zaledwie kilku miesiącach zdobył stopień wywiadowcy i został zastępowym, a następnie przybocznym.
W 1929 roku uczestniczył ze swoją drużyna w II Narodowym Zlocie Harcerskim w Poznaniu, a w kolejnym roku został drużynowym i instruktorem. To właśnie wtedy przygotował ambitny, 3-letni program rozwoju drużyny, który bardzo konsekwentnie realizował. Jako młody drużynowy często powtarzał: „wierzę mocno, że państwo, którego wszyscy obywatele byliby harcerzami, byłoby najpotężniejsze ze wszystkich. Harcerstwo bowiem, a polskie szczególnie, ma takie środki, pomoc, że kto przejdzie przez jego szkołę, to jest typem człowieka jakiego nam potrzeba”.

Pewnego dnia Wincenty odkrył swoje powołanie, dlatego po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do seminarium w Pelplinie. Przez pewien czas działał tam w drużynie harcerzy-kleryków, aż do czasu jej zawieszenia. Po wyświęceniu na kapłana gorliwie oddał się pracy duszpasterskiej w parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia N. Marii Panny w Toruniu – dzisiejszym miejscem modlitwy dla toruńskich harcerzy. Praktykował tam także sprawdzone przez siebie metody wychowawcze stosowane w skautingu. Doceniał zwłaszcza to, że w harcerstwie realizuje się wychowanie młodzieży przez młodzież. W latach 1933-1936 został mianowany komendantem okręgu, zaś od lipca 1938 był kapelanem Chorągwi Pomorskiej. Lubił powtarzać: zawsze będę harcerzem.

Jako kapelan publikował artykuły o wychowaniu religijnym i harcerskim. Zgodnie z duchem harcerskim chciał doskonalić swoją wiedzę i wiosną 1939 r zapisał się na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Jesienią miał kontynuować dalsze studia. Przed wybuchem wojny pracował w Pogotowiu Harcerek i Harcerzy.

We wrześniu 1939 ks. Frelichowski razem z innymi toruńskimi księżmi został uwieziony i od 1940 r. przebywał kolejno w obozach koncentracyjnych w Stutthofie, Sachsenhausen i Dachau. W obozach tych spieszył z pomocą najbardziej potrzebującym, spowiadał i pocieszał. Więziony w Dachau dobrowolnie zgłosił się, żeby służyć w baraku dla chorych na tyfus. Zachęcił do tej posługi jeszcze 32 innych kapłanów. Zaraził się i zmarł na tę chorobę w lutym 1945 roku, dwa miesiące przed wyzwoleniem. W roku 1948 pośmiertnie odznaczono ks. Stefana Frelichowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w roku 1995 Srebrnym Krzyżem Zasługi dla ZHP.

Podczas nabożeństwa czerwcowego w Toruniu w 1999 roku, Jan Paweł II nazwał go „heroicznym świadkiem miłości pasterskiej”. Do ostatnich swoich dni pozostał kapłanem-harcerzem. 22 lutego 2003 r , w Dniu Myśli Braterskiej w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie, przedstawiciele harcerstwa z kraju i zza granicy odebrali dokumenty, mocą których, błogosławiony ks. Stefan Wincenty Frelichowski został uznany patronem polskich harcerzy.

https://torun.zhp.pl/roznosci/patron-harcerzy-bl-ks-w-frelichowski/

22/06/2023

23 czerwca (czytaj: jutro) o godzinie 19.00 w koście Św. Anny w Błaszkach będzie odprawiona Msza Św.

Odprawi ją wszystkim NAM znany ks. Piotr Szkudlarek oraz ks. Marek Szczepański.

"Od 23 grudnia 2022 co miesiąc w innym środowisku jest Msza św z racji dziękczynienia za 20 lat patronatu bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego."

Dziś otrzymałem zaproszenie dla "seniorów" z POH. Zaproszenie przekazuje i do zobaczenia.

22/02/2022

Wszak nam harcerzom
Jedną prawdę znać:
Twardo przy wierze
Swych praojców stać,
Gardzić fałszem i waśniami,
Puszczać drzwiami i oknami
Radosny wiew, taki nasz śpiew,
Równaj krok!

12/01/2022