Emanuelle Schins Art

Emanuelle Schins Art ongetemd mixed media artist voor minder controle, meer leven Van fotografie naar schilderkunst. Een creatieve wending die al jaren in mij riep.

Nu geef ik daar volledig gehoor aan. Waar ik eerder verhalen ving met mijn camera, schilder ik nu met pigment, water en textuur. Gelaagde beelden die ontstaan vanuit intuïtie, aandacht en verstilling. Ik maak schilderijen die functioneren als ruimtelijke ankerpunten. Werk dat ruis reduceert en focus en aanwezigheid terugbrengt in woon- en werkruimtes. Kunst die niet uitlegt, maar iets in je opent.

Onverstoorbaar in de kern, onverschrokken in waarheid. Samenwerkingen met interieurarchitecten, stylisten en particuliere opdrachtgevers.

Dit is het niet wetende middenstuk. Dat stuk waarvan je wéét dat er iets aan het verschuiven is en je nog geen idee hebt...
19/06/2026

Dit is het niet wetende middenstuk.

Dat stuk waarvan je wéét dat er iets aan het verschuiven is en je nog geen idee hebt wat het precies gaat worden.

Steeds meer mensen lijken zich in die ruimte te begeven. Mensen die diezelfde onoverzichtelijke plek herkennen.

Waar je voelt: er dient zich iets nieuws aan en tegelijk heeft het nog totaal geen vorm of richting.

Ik vind het niet per se een fijne plek om te zijn.

Ongeduld komt langs en het verlangen om vooruit te willen en helderheid te krijgen.

Alsof je het proces kunt versnellen
door er harder naar te kijken.

Gras harder gaat groeien door eraan te trekken.

Maar elke keer weer kom je op hetzelfde punt uit: terug.

Terug naar hier en dus naar het moment dat nog niets oplost.

Leunen in iets wat nog geen antwoord geeft en maar zien waar het op uitloopt.

Dat vraagt iets.

Niet per se zachtheid maar eerder ruggengraat en uithoudingsvermogen.

Want het is niet comfortabel.

Dit schilderij zit ook in die fase. Geen idee waar dit heengaat. Er is een begin en tegelijk nog geen einde.

Dit is het niet wetende middenstuk.

Een brei van lagen, richtingen, bewegingen die nog niet echt samenkomen.
En tegelijk begint er toch al een heldere laag zichtbaar te worden.

En ik weet inmiddels: op een gegeven moment laat het zich wel zien.

Ineens.

Dan is er onverwachts een doorgang waar vandaan alles weer begint te stromen.

Te groot om stil te blijven.
14/06/2026

Te groot om stil te blijven.

Hoe lang stel jij het nog uit?
14/06/2026

Hoe lang stel jij het nog uit?

Vrijheid als gedrag.Dit werk zwengelde zichzelf aan zodra het ontstond. Diepblauw als draagvlak. Goud als richting. Vorm...
12/06/2026

Vrijheid als gedrag.

Dit werk zwengelde zichzelf aan zodra het ontstond.

Diepblauw als draagvlak. Goud als richting.

Vorm die zichzelf blijft uitvinden zonder vaste uitkomst. Het beeld kiest zelf telkens opnieuw welke kant het op wil.

Je mag het volgen. En ze heeft er geen last van als je dat niet doet.

Ongetemd in haar vrijheid. En precies daar zit haar kracht.

10/06/2026

Het grootste deel van de tijd kl***en we maar wat aan.

Wanneer je ergens aan begint met het vage idee dat je maar iets doet.

Dat je dingen probeert en hoopt dat het (ooit) ergens op gaat lijken.

En toch ineens halverwege geb***t er iets.

Omdat er iets onder de oppervlakte al die tijd aanwezig was.

Alsof het werk zelf zegt: oké, nu is het mijn b***t. Nu is mijn kans.

Uit alles wat nergens op lijkt ontstaat toch ineens een richting of vorm.

Toen ik dit schilderij vanuit dat gevoel maakte kwam er aan het einde één woord naar voren: vuurpaard.

Dit is het jaar van het vuurpaard. In de traditionele Chinese betekenis een jaar van rauwe levenskracht, snelle beweging, impuls en verandering.

Iets dat niet netjes te sturen is maar vooruit duwt in plaats van wacht tot het klopt.

Achteraf voelt het bijna logisch. Het thema zat er al in voordat ik überhaupt wist wat ik aan het doen was.

Ik vind het zelf een schilderij waarvan ik weet: dit zou ik vanuit mijn hoofd nooit zo maken.
Maar blijkbaar wel vanuit iets anders, iets dat minder nadenkt en meer contact maakt met de onderstroom.

Dat verschil is interessant: wat je bedenkt en wat er verschijnt als je gaat doen.

De ruimte geven aan “geen idee hebben wat je doet, en je doet het toch” is de toegang tot een geheel nieuwe, onontdekte wereld van jezelf.

En die kan verrassend wonderlijk zijn.

Is perfectie eigenlijk niet gewoon heel goed vermomde saaiheid?Ik vraag me steeds vaker afof “mooi” nog wel zo interessa...
07/06/2026

Is perfectie eigenlijk niet gewoon heel goed vermomde saaiheid?

Ik vraag me steeds vaker af
of “mooi” nog wel zo interessant is.

Wat ís mooi eigenlijk nog?

En of we niet gewoon heel goed zijn geworden in het gladstrijken van alles: ons lijf, ons huis, onze tuin, ons werk, onze hele presentatie naar buiten toe.

Alles strak. Alles kloppend. Alles een beetje van hetzelfde.

Dat noemen we dan ‘mooi’.

Maar eerlijk?
Het begint allemaal ook een beetje op elkaar te lijken.

Ik vind het boring.

Juist dat rommelige stuk, dat ongemakkelijke, dat wat nét niet lukt, daar geb***t iets.

Daar blijft je oog hangen en daar zit karakter.

Imperfect én echt.

Volgens mij zit er meer leven
in rafelige randjes dan in vouwloze, glimmende gladheid.

Dit tweeluik begon onverwacht bij de onderrug.Het laat zien wat er geb***t wanneer dragen te lang vanzelfsprekend blijft...
06/06/2026

Dit tweeluik begon onverwacht bij de onderrug.

Het laat zien wat er geb***t wanneer dragen te lang vanzelfsprekend blijft.

Ineens stond er een ruggengraat op het doek.

Onderin het lichaam ligt een waarheid die weinig woorden nodig heeft.

De plek waar een lichaam draagt zonder dat je het ziet.

Daar waar steun voelbaar wordt of juist afwezig is.

Waar spanning zich jarenlang kan ophopen.

Links vormt zich een ruggengraat die overgaat in een be**en.

Rechts een compact veld met reliëf. Alsof de binnenkant zich uitstrekt tegen de buitengrens. Alsof iets uit wil breken.

Is er houvast of ontregeling?

Voor wie kijkt ontstaat misschien ruimte om eigen signalen serieuzer te nemen.

Om fysieke sensaties minder snel weg te duwen.

En om te herkennen waar het lichaam al lang spreekt.

Hoofd: er ontbreekt iets. Hart: het is helemaal goed zo. De innerlijke criticus zegt mij dat dit werk niet af is. Niet s...
05/06/2026

Hoofd: er ontbreekt iets.
Hart: het is helemaal goed zo.

De innerlijke criticus zegt mij dat dit werk niet af is. Niet sterk genoeg is. En nog heel veel meer foute dingen.

Mijn hart vond het op enig moment helemaal goed zoals het was.

Het voelde op tijdens het maakproces ineens helemaal rustig en klaar.

En wat kies je dan te volgen? De regels zoals ze voorgeschreven zijn en zoals het hoofd ze dicteert?

Of het gevoel wat zegt dat minder krachtig, misschien wat zoekende en rommelig in dit geval helemaal goed is?

Ik had dit werk aan de kant gezet met het plan een volgende laag toe te voegen op een later tijdstip.

Maar bedacht me op enig moment: mijn gevoel zei dat het af was….dus het is af.

Blijkbaar mag dit werk wat zachter de wereld in gaan.

Ik verlangde dit al 29 jaar en schoof het opzij. Dat ik wilde schilderen als werk.En ik sloot mijn ogen ervoor. 29 Jaar ...
04/06/2026

Ik verlangde dit al 29 jaar en schoof het opzij.

Dat ik wilde schilderen als werk.

En ik sloot mijn ogen ervoor.

29 Jaar lang.

Omdat iedereen om me heen hetzelfde zei: dat het geen realistische keuze is. Dat je daar geen bestaan op bouwt. (En nog steeds.)

En tegelijk verdween dat verlangen helemaal nergens naartoe.

Het bleef juist rondcirkelen in mijn systeem en bouwde zich langzaam steeds meer op.

Het bleef terugkomen, steeds directer.

Steeds minder bereid zich aan te passen.

Van fluisteren ging het naar roepen en van roepen ging het naar schreeuwen.

Tot het punt waarop het meer energie kostte om het klein te houden dan om het te volgen.

Dat is deze energie.

Rauw, rafelig, helder, gelaagd, bijna explosief.

Recht vooruit.

Het is als iets dat allang weet welke kant het op wil maar waar je steeds nog omheen beweegt.

De energie van de doorgang die vrijkomt als je uit de weg stapt.

***

Voor als je ook ergens in jezelf een toegang voelt.
Detailfoto van werk met titel: “Energie van de Doorgang.”
Acryl en krijt op doek · 30 × 40 cm · €260

Dit is de energie die vrijkomt als je uit de weg stapt.Wanneer het moment daar is waarop je systeem zegt: genoeg gewacht...
03/06/2026

Dit is de energie die vrijkomt als je uit de weg stapt.

Wanneer het moment daar is waarop je systeem zegt: genoeg gewacht.

Het kondigt zich niet netjes aan.

Het is er ineens.

Een soort hittegolf. Alsof er iets openscheurt en tegelijk samenvalt.

Alsof je lichaam al in beweging is voordat je hoofd überhaupt heeft kunnen bijhouden wat er geb***t.

Die specifieke energie is niet geïnteresseerd in controle.

Niet in “klopt dit?” of “is dit mooi?”

Ze wil dóór naar alles wat écht en zuiver is.

Ze trekt lijnen die je zelf nooit zo bedacht zou hebben.

Rafelig én direct.

Raak!

Dit werkt door je heen want het kent allang de weg.

Dit is het punt..
.waar het niet meer netjes blijft.

Waar vormen zich niet meer laten temmen. Waar elementen zich mogen kruisen en uitbreken.

Levend. Vol kracht. Met een onderlaag die bijna gloeit.

Dit is het moment dat níets meer tegengehouden wordt.

Dat moment waarop je stopt met aanpassen.

Waarop je ineens iets zegt wat je niet had voorbereid en wat wél gezegd moest worden.

Waarop je een keuze maakt die niet “logisch” is maar wel onmiskenbaar juist voelt.

Dat is dezelfde beweging.

Eerlijk.

Zonder het gevoel van bewijzen.

Want je wéét dat het klopt!

Dit is een energie die al láng klaarstaat.

En alleen nog wacht tot jij uit de weg stapt.

*****
Voor als je dit niet meer wilt dempen: Acryl en krijt op doek. 30x40 cm. €260,-

Adres

Voerendaal

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Emanuelle Schins Art nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Emanuelle Schins Art:

Snelkoppelingen

Delen