14/11/2026
Langs de Luifel - Wij hebben daar nooit last van
Er bestaat een bijzonder soort camperaar. Eentje die nergens last van heeft.
Je herkent hem niet aan zijn camper, zijn kenteken of zijn sandalen met sokken. Nee, je herkent hem aan één zinnetje.
“Wij hebben daar nooit last van.”
Vertel op een camperplaats dat je televisie weer eens geen ontvangst heeft en hij staat binnen drie seconden naast je.
“Wij hebben daar nooit last van.”
Vervolgens krijg je een technische uiteenzetting over zijn complete installatie, inclusief apparatuur, bekabeling en een abonnement waarvan je de naam alweer vergeten bent voordat hij uitgesproken is.
Prachtig. Maar mijn televisie doet het nog steeds niet.
Hetzelfde met wifi. Je maakt een grapje dat de verbinding zo traag is dat je e-mail waarschijnlijk per postduif sneller aankomt.
“Wij hebben daar nooit last van!”
Nee, dat begrijp ik. Maar ik wel. Vandaar dat grapje.
En zo gaat het maar door.
Neem die eeuwige koelkast. Je pakt na een wa**e reis een biertje dat ongeveer de temperatuur heeft van een vers gelegd kippenei.
“Wij hebben daar nooit last van. Onze koelkast koelt zelfs bij veertig graden!”
Mooi. De mijne heeft kennelijk besloten dat hij vandaag een broedmachine is.
En dan die Franse wegen. Je vertelt dat je navigatie je weer eens over een weggetje heeft gestuurd waar zelfs een fietser zijn buik inhoudt bij tegenliggers.
“Wij hebben daar nooit last van. Wij controleren altijd vooraf de hele route.”
Natuurlijk. Ik neem aan dat ze ook iedere bocht persoonlijk hebben opgemeten.
Of de watertank. Je staat nét ingezeept onder de do**he en het water houdt ermee op.
“Wij hebben daar nooit last van. Wij houden ons verbruik precies bij.”
Ik ook. Sinds vandaag weet ik dat ik één do**hebeurt tekortkom.
En muggen? O, daar hebben ze natuurlijk óók nooit last van. Dankzij een ingenieus systeem met horren, ventilatoren en een apparaatje dat ultrasone geluidsgolven produceert.
Ik sta ondertussen met een opgerolde krant in mijn onderbroek op muggenjacht. Nancy roept aanwijzingen vanaf het bed en ik sla zo fanatiek om me heen dat de mug inmiddels waarschijnlijk aangifte heeft gedaan.
Maar het ergste is dat ik zelf geen haar beter ben.
Want zodra iemand klaagt over een lege gasfles, begin ik enthousiast over mijn sensoren, appjes en percentages achter de komma.
Die a**e man wilde alleen maar vertellen dat zijn aardappelen halfgaar waren.
En ik geef hem een complete cursus gasmanagement. Inclusief grafieken, historische verbruikscijfers en een demonstratie op mijn telefoon.
Hij kijkt inmiddels alsof hij liever zijn aardappelen rauw opeet.
Misschien is dat wel het grootste probleem van het camperleven. Niet de slechte wifi, de wa**e koelkast of die vervelende muggen.
Maar dat we allemaal zo graag willen vertellen hoe geweldig we onze eigen problemen hebben opgelost.
Gelukkig heb ik daar zelf nooit last van.