27/05/2024
Nick van Raaij.
Het was al een tijd geleden dat we elkaar spraken toen ik je zag vanuit de verte. Dichtbij gekomen luidde jouw antwoord op mijn vraag ‘hoe gaat het met je Grandpa’? ’Slecht’. Rollator en zuurstofpomp spraken boekdelen.
Ook al zien we elkaar niet vaak, kennen doen we elkaar al bijna een leven lang. Vanaf mijn vijfde jaar was je een tijd mijn buurman en speelde je als artiest in Beautiful Idaho, Idaho Company en Sint-Juttemis.
Veel later ben ik de zanger/frontman van de formatie Earthquake Roody & the Trembling Walls met jou als blazer op jouw bariton sax. In deze band werd jouw artiestennaam Grandpa Nick geboren. Vanaf toen, 1986, wereldberoemd in verre omstreken, later met jouw Sessieband. Vol vuur podium op, podium af. Lachen, gieren, brullen. Prachtige tijden om nooit te vergeten.
En nu, zoveel jaar later, slecht nieuws, zwaar weer en al lang geen sax meer aangeraakt. Een hard gelag, maar je maakt er het allerbeste van. Zit niet bij de pakken neer, maar het verdriet me. Ik stel je voor om samen nog een portret in de studio te maken en vraag je jouw sax mee te nemen. Dat lijkt je mooi.
Daar zitten we dan, ik als fotograaf, jij als model en jouw lief Marleen als steun en toeverlaat. Je blaast nog een laatste liedje, jullie liedje, en ik maak jouw portret.
Om nooit te vergeten.
Rust zacht Nick, ik ga je missen.
