13/01/2026
De eerste keer zonder…meester Tonny.
Deze zomer sloeg het nieuws in als een bom, meester Tonny was er niet meer. Woorden schoten letterlijk te kort, want meester Tonny was meer dan een meester. Liv was 5 -bijna 6 - toen ze begon. 3 weken later was het eerste examen al. Ze verdiende een halve gele slip, want zei meester Tonny altijd: als je netjes langs de rand kan zitten dan kan je iets.
Meester Tonny was de eerste man (buitenom vrienden en familie) waar ze niet “bang” voor was, Liv liep met hem weg! Hij zag dingen in Liv die ik zelf niet zag (op dat moment) en voor ik het wist zat ze in de selectie van judo. Het moment dat hij me dat kwam vragen vergeet ik nooit meer, als het een tekenfilm was geweest, was mn kaak op de stoep gevallen haha.
Maar Liv bloeide op, ze werd zelfverzekerder, ze viel veel minder en als ze viel dan kon zich beter weren (want geloof mij, ze struikelden nog over eigen voeten en kwam altijd ongelukkig terecht). Omdat er meer sporten bijkwamen, en ze ook voor de selectie van turnen werd gevraagd, moest ze een keuze maken en die keuze werd turnen. Maar van judo af? “Nee, nooit, zei ze, “ik blijf bij meester Tonny.”
Dit seizoen zou ze op een andere locatie starten, omdat het rooster van turnen was veranderd en stoppen, nee natuurlijk niet. En toen kwam dus het nieuws, het nieuws dat Tonny er niet meer was. We gingen met z’n drieën naar zijn afscheid in de dojo (waar zijn kist stond) en ik samen met Liv naar het afscheid in Baskensburg. En ik dacht: dit is het, dit is het einde van het judotijdperk.
Maar nee, Liv wilde het toch proberen. Wat later dan normaal startte dit jaar de judotrainingen, een ander locatie, een andere groep, een andere leraar. De eerste les zonder meester Tonny... Wij hadden “geluk”, de vervanger hier was (en is) meester Pim en meester Pim werkt op een soortgelijke manier, maar toch, meester Tonny was er niet. Liv stond na een half uur huilend bij me dat ze naar huis wilde ivm pijn in haar voet, maar tegen meester Pim zei ze eerlijk: “alles is zo anders” en hij nam de tijd voor haar (🥲), luisterde naar haar en snapte het. En zei: “We proberen het volgende week gewoon weer.”
>> verder in de comments
