17/02/2026
Naar aanleiding van mijn eigen proces en lessen de afgelopen twee jaar, een 'gedicht' dat ik heb geschreven en graag wil delen.
Ons eigen verhaal
We dragen allemaal
ons eigen verhaal.
Een verhaal om te vertellen.
Verhalen die naar buiten willen,
die ons vormen tot wie we zijn.
Niet om te verbergen,
maar om te leven.
Uit angst.
Uit liefde.
Uit boosheid of schaamte.
Uit verdriet en pijn.
Sluiten we de deksel op de pot.
Alsof stilte ons zal redden.
Alsof wat binnen zit
verdwijnt
wanneer we het niet aankijken.
Maar wat van jou is,
blijft.
En wil gehoord worden.
Door het weg te stoppen
worden we kwetsbaar,
onzeker,
bang,
fragiel,
basisloos.
We raken verder van onszelf,
want wat in die pot zit
is onderdeel van jou.
En wil onderdeel van jou zijn.
Helen vraagt geen perfectie.
Het vraagt eerlijkheid.
Durf.
Wanneer je dat kunt accepteren,
kunt erkennen:
‘dit hoort bij mij’
Dan kun je gaan staan.
Niet groter dan je bent.
Maar echt.
Oprecht.
Stap voor stap.
Eerst door de pijn heen.
De moed vinden
om te delen
met wie je lief is.
Wanneer jij kunt voelen en spreken vanuit
'ik ben oké'
mag je vertrouwen.
Vertrouwen op jezelf
als basis.
Vertrouwen op de liefde van de ander,
zodat je opnieuw verbinding voelt.
De muur zakt
wanneer jij blijft staan.
Omdat jij jouw basis bent.
Omdat elke ervaring
onderdeel mag zijn van jou,
hoe pijnlijk
of hoe mooi ook.
Voel die kracht.
In verbinding.
En begrens
liefdevol.
🤍Polle