Wat zijn de openingstijden?

Woensdag 19:30 - 22:00 Donderdag 09:15 - 21:30 Vrijdag 09:15 - 21:30 Zaterdag 09:30 - 14:00 Zondag 09:30 - 14:00

Corine de Ruiter Fotografie

Startpagina
Nederland
Heerhugowaard
Corine de Ruiter Fotografie

Portretfotograaf in Noord-Holland. Neem vrijblijvend contact op:
www.corinederuiter.nl

01/09/2026

Je verantwoordt je nog steeds.

Voor de tijd die je neemt. Voor het geld. Voor een ochtend lang het onderwerp zijn.

Alsof zichtbaar zijn iets is dat je eerst moet verdienen…

September is er weer. Roosters, sporttijden, verjaardagen. Iedereen krijgt een plek in je agenda.

Jij staat er nog steeds tussen de regels in.

En dan die zin. "Als het straks wat rustiger is."

Niet je uiterlijk. Niet je leeftijd. Niet je maat. Wél de toestemming die je jezelf niet geeft.

Zichtbaar zijn is geen ijdelheid. Het is gaan staan waar je al die tijd al stond…

Er komt een ochtend waarop niemand iets van je wil. Waarop jij een keer degene bent die gezien wordt.

Bewaar dit voor de dag dat je jezelf weer hoort uitleggen — dan weet je waar het staat.

www.corinederuiter.nl

28/08/2026

Er verandert iets in de manier waarop vrouwen naar hun eigen foto's kijken, ergens na hun veertigste.

Vrouwen van dertig scannen. Kin, bovenarm, buik. Ze weten precies wat ze weg zouden willen hebben, en ze zeggen het hardop voor ik er iets van kan vinden.

Na de veertig wordt de vraag stiller. En moeilijker. Niet sta ik er goed op, maar: ben ik dat?

Want er is meestal afstand ontstaan. Tussen wie je van binnen bent — vaak méér jezelf dan je ooit was — en het beeld dat je van jezelf in je hoofd hebt. Dat beeld loopt achter. Soms is het blijven hangen bij één foto die je jaren geleden lelijk vond.

Wat ik zie gebeuren in de studio: het duurt even. De eerste tien minuten zit alles vast — schouders, kaak, adem. En dan zakt er iets. Niet omdat ik heb gezegd dat ze mooi is. Wel omdat er een uur lang iemand echt kijkt. Zonder haast. Zonder oordeel.

Op de foto's daarna zie je het meteen terug. Niet gladder. Niet jonger.

Wel aanwezig.

Dát is wat er verandert na je veertigste. Je hoeft er niet jonger uit te zien.

Je mag er eindelijk zijn.

Herken je dit?

27/08/2026

De vakantiefoto's staan nog op je telefoon. Je hebt ze doorgescrold, en bij elke foto waar jij op staat ging je vinger net iets sneller.
Te moe. Verkeerde hoek. Die glimlach klopte niet.

En dan die zin die je al jaren zegt, bijna als grapje: ik ben gewoon niet fotogeniek.

Swipe eens naar de tweede foto. Dat is Marije, een uur voordat de eerste gemaakt werd. Voor de haar en make-up. Kijk goed: het is dezelfde vrouw. Dezelfde ogen, dezelfde lach.

Wat er in dat uur gebeurde, is niet dat ze iemand anders werd. Er werd tijd genomen. Voor haar haar, voor het licht, voor wachten tot haar schouders zakten. Niet om iets te bedekken — om te onderstrepen wat er al was.

Zo zijn jouw foto's nooit ontstaan. Iemand riep je naam, je draaide je om, er werd geklikt voordat jij er was. Snel, tussendoor, met een tas in je hand.

Niet fotogeniek zijn bestaat niet. Nooit rustig bekeken zijn wel.
Een ochtend hier is niets anders dan die tijd terugnemen.

Stuur me "terugzien" en ik vertel je vrijblijvend hoe zo'n ochtend eruitziet.

26/08/2026

Het was juni toen je het zei. Na de zomer, dacht je. Als de kinderen weer naar school gaan, als het rustiger wordt, als je weer een beetje in je ritme zit. Dán.

En nu is het eind augustus.

Er is niets misgegaan. Je hebt gedaan wat je altijd doet: jezelf achteraan in de rij zetten, omdat er nog vijf andere dingen waren die eerst moesten. Dat is geen zwakte. Dat is een gewoonte die je zo lang hebt geoefend dat hij niet meer opvalt.

Maar let eens op wát je uitstelt. Je wacht niet op een rustiger maand. Je wacht tot je jezelf de moeite waard vindt. En dat moment komt niet vanzelf langs — want de vrouw die dat zou moeten zeggen, ben jij.

Er bestaat een ochtend waarop je niets hoeft te zijn. Waarop iemand anders even voor je kijkt, tot je jezelf terugziet.

Die ochtend staat er ook in september. En in oktober.

www.corinederuiter.nl

23/08/2026

Als je vriendin zegt "ik sta er niet op", zeg jij binnen een seconde: "welnee, je staat er prachtig op." En je meent het. Je ziet haar gewoon. Je ziet niet wat er die dag met haar haar was, of dat ze haar hoofd een beetje scheef hield. Je ziet háár.

En dan gaat diezelfde foto langs jouw gezicht, en er gaat iets in je aan waar je niets aan kunt doen. De kin. De arm. Dat je er moe uitziet. Je bent bij haar zo mild, en bij jezelf ben je iemand die je nooit als vriendin zou kiezen.

Ik zie het bij elke shoot. Vrouwen die de foto's van hun vriendinnen prachtig vinden en bij hun eigen beeld meteen zoeken naar wat er mis is. Alsof er twee verschillende maatlatten bestaan — een zachte voor iedereen om je heen, en een die je alleen op jezelf legt.

Weet je wat ik denk? Dat de blik van je vriendin de eerlijke is. Zij kijkt zonder geschiedenis. Zonder de dingen die je jezelf al twintig jaar vertelt. Zij ziet wat er staat.

Het enige wat er tijdens een shoot gebeurt, is dat je een paar uur lang op die manier naar jezelf leert kijken. Niet door mooier te worden. Door één keer te zien wat een ander al de hele tijd ziet.

Wat zou je tegen je beste vriendin zeggen als zij deze foto van zichzelf zag? Zet het hieronder in één zin. En lees hem daarna nog een keer terug — hij was ook voor jou bedoeld.

En als je wilt weten hoe zo'n ochtend voelt: stuur me het woord terugzien. Verplicht je tot niets.

22/08/2026

Ze gaat zoeken naar je gezicht.

Naar hoe je keek als je luisterde. Naar dat kuiltje in je wang dat alleen tevoorschijn kwam als je écht moest lachen. Naar de manier waarop je je haar achter je oor deed als je nadacht. Dat soort dingen. De dingen die je zelf nooit hebt opgemerkt, omdat je te druk was met kijken naar wat er mis was.

En als ze gaat zoeken, vindt ze een fotoalbum vol vakanties, verjaardagen en eerste schooldagen — waar jij op ontbreekt. Niet omdat je er niet was. Je was er altijd. Je stond alleen aan de verkeerde kant van de camera, omdat je vond dat je er die dag niet uitzag. Dat vond je elke dag.

Ik denk niet dat je "niet fotogeniek" bent. Ik denk dat niemand ooit de tijd heeft genomen om te wachten tot je je op je gemak voelde. Dat duurt bij de meeste vrouwen ongeveer twintig minuten. Daarna gebeurt er iets met je schouders, en dan begin je eruit te zien zoals je dochter je ziet.

Wat zou jouw dochter — of je zoon, of je beste vriendin — later terugzoeken op een foto van jou? Zet het hieronder in één zin. Ik lees ze allemaal.

En als je zelf op nul foto's staat: stuur me gerust een bericht met het woord terugzien. Dan vertel ik je hoe zo'n ochtend eruitziet. Verplicht je tot niets.

www.corinederuiter.nl

20/08/2026

De foto's van jezelf die je wél hebt, zitten in je telefoon. Achter een map, achter duizend andere. Je scrolt eroverheen. Je kijkt er nooit echt naar.

En dan hangt er ineens één aan je muur.

Groot. Zwart-wit. Jij.

De eerste week loop je er snel langs. Je voelt je betrapt. Alsof iedereen die binnenkomt kan zien dat je jezelf belangrijk genoeg vond om op te hangen.

De tweede week blijf je een seconde staan.

Na een maand merk je iets anders. Je bent gestopt met zoeken naar wat er mis is. Je ziet gewoon jezelf. Het huis is weer stil, de kinderen zijn terug naar school, en jij loopt door je eigen gang langs een vrouw die er mag zijn.

Dat is wat een portret aan de muur doet. Niet één keer. Elke dag opnieuw, tot je het een beetje gaat geloven.

Zo'n portret komt niet uit een fotoshoot. Het komt uit een ochtend waarin je jezelf tegenkomt.

Wanneer je zover bent, weet je me te vinden.

Stuur me het woord terugzien als je wilt weten hoe zo'n ochtend eruitziet

18/08/2026

Je hebt het al drie keer bijna gezegd. En drie keer ingeslikt.

Dat je erover denkt om je te laten fotograferen. Niet voor een profielfoto. Niet omdat er iets te vieren valt. Gewoon. Voor jezelf.

En meteen daarna kwam de zin die je altijd klaar hebt liggen. Dat het aanstellerij is. Dat je eerst nog even. Dat mensen zullen denken dat je jezelf nogal belangrijk vindt.

Kijk eens hoeveel van je leven je uitlegt. Waarom je die opleiding doet. Waarom je een dag vrij nam. Waarom je een keer nee zei. Er zit bijna altijd een klein zinnetje achteraan, een soort verontschuldiging, voor de zekerheid.

En straks begint alles weer. De schoolagenda, het werk, de weken die zichzelf volplannen. Jij staat daar nergens in.

Wat als dit nou het eerste is waar je die verontschuldiging weglaat.

Niemand hoeft te weten waarom je hier zit. Ik vraag het ook niet. Je komt binnen, en een paar uur later loop je met een ongelooflijke zelfvertrouwen-boost naar buiten — zonder dat je aan iemand verantwoording hebt afgelegd.

Dat is eigenlijk het hele idee.

Wil je weten hoe zo'n dag eruitziet? Stuur me gerust een bericht — dat verplicht je tot niets.

18/08/2026

Je hebt het waarschijnlijk nooit hardop gezegd.
Maar ergens onderweg ben je jezelf gaan afvragen of het wel mocht. Een middag voor jezelf. Een foto waar jij op staat. Aandacht die niet eerst verdiend hoefde te worden.

Je hebt er een goede reden bij bedacht. Voor de kinderen later. Voor je werk. Voor iets.

Alsof "ik wilde mezelf een keer terugzien" niet genoeg was.

Dat is het wel.

Je hoeft niemand te overtuigen dat je hier mag staan. Ook jezelf niet.

Er komt een moment, ergens tussen de tweede en derde outfit, dat je stopt met verantwoorden. Je merkt het aan je schouders. Dat is meestal het moment waarop de foto's beginnen te kloppen.

Ik bewaar plek voor vrouwen die nog aan het twijfelen zijn. Je hoeft er niet klaar voor te zijn.

Stuur me gerust een bericht — ook als je alleen maar wilt weten hoe het gaat.

17/08/2026

Irene vertelde me dat ze al jaren van plan was om foto's te laten maken. Eerst nog even afvallen. Dan die ene periode op werk doorkomen. Dan zou haar haar er weer een beetje bij hangen zoals ze wilde. Steeds was er een goede reden, en steeds was die reden echt.

En ondertussen gingen er jaren voorbij. Vijf, zes, zeven. Zeven jaar aan verjaardagen, zomers, gewone dinsdagen — allemaal zonder haar erop.

Wat me raakt is dit: ze wachtte niet tot ze mooier zou zijn. Ze wachtte tot ze het waard zou zijn. Alsof er ergens een lat ligt die je eerst moet halen voordat je vastgelegd mag worden. Die lat bestaat niet. Niemand heeft hem ooit ergens neergelegd, en toch dragen we hem allemaal mee.

Je bent het nu al waard. Vandaag, met dit haar, in dit lijf, in dit jaar van je leven. Over tien jaar wil je niet terugkijken naar hoe je eruitzag — je wilt jezélf terugzien. En dat kan alleen als je er nu op staat.

Waar wacht jij nog op? Zet het hieronder — ik denk dat we ons allemaal in elkaars antwoorden herkennen.

En ken je iemand die al jaren "volgend jaar" zegt? Stuur dit haar even door. Soms heb je gewoon iemand nodig die zegt: nee, nu.

Adres

Weegbree 22
Heerhugowaard
1705RA

Openingstijden

Woensdag	19:30 - 22:00
Donderdag	09:15 - 21:30
Vrijdag	09:15 - 21:30
Zaterdag	09:30 - 14:00
Zondag	09:30 - 14:00

Website

http://www.corinederuiter.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Corine de Ruiter Fotografie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.