01/07/2026
Każda opowieść ma swój zmierzch.
Co dzieje się, gdy słońce ostatecznie gaśnie, a my zostajemy zupełnie sami?
Nagle świat wokół przybiera chłodne, głębokie barwy.
Samotność ma to do siebie, że potrafi wkraść się bezszelestnie, budząc ukryty na dnie duszy smutek. To ten rodzaj tęsknoty, przed którą człowiek chce się tylko skulić i mocniej objąć samego siebie, szukając ciepła w pustce.
W takie noce cała nasza odwaga kurczy się.
Kiedy wokół panuje głęboki mrok, musimy stać się strażnikami własnego światła i wierzyć, że ta samotna podróż ma swój ukryty cel, a prąd rzeki w końcu doprowadzi nas do bezpiecznego brzegu.
Fotografia dla mnie to nie tylko cykanie zdjęć. To opowieść o emocjach, swego rodzaju moja własna terapia.
Bo czasami przychodzi taki moment, że słońce gaśnie bez naszej zgody.
Noc czy dzień? Samotność czy kompan w podróży?
***
Elk verhaal heeft zijn eigen schemering. Wat gebeurt er als de zon definitief ondergaat en we helemaal alleen achterblijven?
Plotseling neemt de wereld om ons heen ijzige, diepe kleuren aan.
Eenzaamheid kan ongemerkt binnensluipen en een stille droefheid met zich meebrengen, die diep in de ziel verborgen ligt. Het is het soort verlangen waarbij je je alleen maar wilt oprollen en jezelf steviger wilt vasthouden, op zoek naar warmte in de leegte.
In zulke nachten krimpt al onze moed.
Wanneer er om ons heen een diepe duisternis heerst, moeten we de bewakers van ons eigen licht worden en geloven dat deze eenzame reis een verborgen doel heeft, en dat de stroming van de rivier ons uiteindelijk naar een veilige haven zal brengen.
Fotografie is voor mij niet zomaar foto's schieten. Het is een verhaal over emoties, een soort eigen therapie voor mij.
Soms komt er een moment dat de zon zonder onze toestemming dooft.
Nacht of dag? Eenzaamheid of een reisgenoot?
