04/04/2026
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်က Saitama Kawaguchi ဘက်မှာ
နေတဲ့ ညီတော်မောင်အိမ်ကို ခဏအလည်သွားခဲ့တာ
ခဝဂုချိဘူတာရုံမှာ မမျှော်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို
ကြုံခဲ့ရပါတယ်။
အဲဒီနေ့က အလုပ်ပြီးပြီးချင်း ထွက်လာတော့
ဘူတာကို သူတို့ထက် စောစော ရောက်သွားတယ်။
ဘူတာမှာ ဒီတိုင်းစောင့်နေရမှာ ပျင်းတာနဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်ရင်း ဘူတာထွက်ပေါက်နားက
အခမဲ့ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု ရှိနေတာ မြင်လိုက်ရတယ်။
"ခဏလောက် ရပ်ကြည့်ကြည့်မယ်ကွာ" ဆိုပြီး ချဉ်းကပ်သွားမိတယ်။ ရပ်ကြည့်နေရင်း
သီချင်းတစ်ပုဒ်ပြီးသွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက်ပဲ၊
ဆိုနေတဲ့
အဖွဲ့ထဲက ဂျပန် idol ပုံစံ ယောကျာ်းလေးနှစ်
ယောက်က အနားရောက်လာကာ "こんばんは!"
ဆိုပြီး တကူးတက နှုတ်ဆက်လာတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့အဖွဲ့ရဲ့ "Instagram ကို follow လုပ်ပေးပါ၊ share လုပ်ပေးပါ" လို့ တောင်းဆိုလာတယ်။ ဘာမှသိပ်အပန်း မကြီးတာကြောင့် သူတို့ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ဘာသီချင်းကြိုက်လဲဆိုတာကနေစပြီး
သီချင်းလည်းတောင်းဆိုလို့ရတယ် ပြောလာတယ်။ ကိုယ်က Hip-hop လောက်ပဲ နားထောင်ဖြစ်ပြီး၊
J-pop ကို သိပ်မနားထောင်ဖြစ်ပါဘူးဆိုပြီး ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ သူတို့ ခဏတာ မျက်နှာငယ်လေးဖြစ်သွားပုံရပေမယ့် အားမလျှော့ဘဲ ဂျပန်က နာမည်ကြီး Arashi အဖွဲ့ ကို သိလား ဆိုပြီး ထပ်မေးလာပြန်တော့ ကြားတော့ကြားဖူးတယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ကိုယ့်ဆရာနှစ်ယောက်က အရမ်းတက်ကြွပျော်ရွှင်သွားတယ်။ ကိုယ်လည်း "ဘာလဲဟ" ပေါ့နော်။ သူတို့ဘာသာရွေးထားတဲ့ Arashi ရဲ့ နာမည်ကြီးသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဆိုပြလာတယ်။
အသံကာလာ ဘာညာ မဆိုးဘူးပြောရမယ်ဆိုပေမယ့် ကိုယ့်ကိုတော့ ဘယ်မှီနိုင်ပါ့မလဲ။ ကိုယ်လည်း "မအလ"ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် တနေရာရာမှာ
စမ်းသီးတော့ စမ်းသီး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။
သီဆိုဖျော်ဖြေမှု ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ဒုက္ခတွင်းဆုံးရောက်နေတဲ့နိုင်ငံကလာတဲ့ နိုင်ငံကြီးသားတယောက် ပီပီ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ရပ်ပြီး
တခြားသူတွေထက် ပိုကျယ်လောင်စွာ လက်ခုပ်တီးကာ "いいね! すごい ファンタスティック!(ကောင်းတယ်၊ အရမ်းမိုက်တယ် )" ဆိုပြီး ဂျပန်လိုရော ဘိုလိုပါ ရောပြီး အော်ဟစ် အားပေးပစ်လိုက်တယ်။
အဲဒီကနေ စပြီး ဆရာသမားတွေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပေါ်လာတော့တာပဲ။ သီချင်းဆိုပြီးတဲ့နောက် အနားကိုထပ်ရောက်လာကာ "ငါတို့ သီချင်းဆိုတာကောင်းလား၊ နောက်ပြီး ငါတို့အယ်လ်ဘမ် သီချင်းတွေကို ဒီ qr code ကနေတဆင့် အွန်လိုင်းကနေ နားထောင်လို့ရတဲ့ ကတ်ကို အားပေးပါလား" ဆိုပြီး
သူတို့အဖွဲ့ပုံပါတဲ့ကတ် တစ်ချပ် ထုတ်ပြလာတယ်။
တကယ့်မူရင်းဈေးက ၃,၀၀၀ ယန်းဖြစ်ပေမယ့်၊
မင်းက နိုင်ငံခြားသားမို့ ၂,၀၀၀ ယန်းပဲ ပေးပါဆိုပြီး အားငယ်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ပြောလာပါတယ်။
နှစ်ခေါက်လောက် ငြင်းလိုက်ပေမယ့်
ကိုယ်မှမဝယ်တော့ရင် ဒုက္ခပဲရောက်တော့မလိုပုံစံဖြစ်လာတော့ အားနာပြီး ဝယ်ယူပေးဖြစ်သွားတယ်။
တဘက်မှာလည်း ဂျပန်လိုအစစ အရာရာဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေတဲ့နိုင်ငံကြီးမှာ ဒီလိုလူငယ်တွေလည်း အနုပညာလမ်းမှာ ကြိုးစားရုန်းကန်ရင်း ဒီလိုအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနေကြတာကြောင့် သူတို့ဘဝကလည်း နာမည်မရခင်၊ စပွန်ဆာကောင်းကောင်း မရသေးခင်စပ်ကြား ခက်ခဲနေကြပုံပဲ" ဆိုပြီး စိတ်ထဲ တွေးမိတယ်။
အဲဒါနဲ့ပဲ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ၂,၀၀၀ ယန်း ထုတ်ပေးလိုက်တော့ သူတို့က ကတ်ပေါ်မှာ လက်မှတ်ကို သေချာရေးထိုးပြီး ပြန်ပေးတယ်။ ကိုယ်လည်း ကုန်လက်စနဲ့ အမှတ်တရဖြစ်အောင် "Selfie တစ်ပုံလောက်
ရိုက်ရအောင်" ဆိုပြီး ပြောတော့ လိုလိုလားလားပဲ
အတူအရိုက်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ "じゃあね! ありがとうございました(ဒါပဲနော်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်)!"
ဆိုပြီး လက်ဝှေ့ကာ ထွက်သွားကြတယ်။
နောက်တစ်နေ့ အပြန် ရထားမှာ ပြန်တွေးမိတော့
ဂျပန်မှာ နေခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကျော်ကြာ ဒီလို ကြုံဖူးတာ
ဒါပထမဆုံးပဲဆိုတာ သတိထားမိသွားတယ်။ မနေ့က
ရခဲ့တဲ့ လက်ထဲက ကတ်ကို ကြည့်ကြည့်တော့ KRXET ဆိုတဲ့ အဖွဲ့အမည်၊ လူငယ်လေး လေးယောက်ပုံ၊
ဘားကုဒ်နဲ့ သူတို့လက်မှတ်တွေ ပါတယ်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကူညီအားပေးဖြစ်သွားတယ်ပဲပေါ့" ဆိုပြီး သဘောထားလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ ဒီလိုမျိုး နောက်ထပ်
မကြုံရအောင်ဆိုရင် အဝေးကနေပဲ ကြည့်ပြီးနားထောင်တာ ပိုကောင်းမယ်ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာတော့
ရခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်လိုမျိုး အားနာတတ်တဲ့သူမျိုးဆိုရင်ပေါ့။
အားလုံးအဆင်ပြေ လွတ်မြောက်နိုင်ကြပါစေ။
zin myo@eric
2026/4/4(Sat)