01/10/2026
കെ. കെ. കുരിയാക്കോസ് — 69 വയസ്സ്
ഉതിനിൽക്കുന്നതിൽ അതിനുമേൽ, ഞങ്ങളുടെ മിനർവായിലെ പ്രിയപ്പെട്ട തമ്പിച്ചായൻ ഇന്ന് ഞങ്ങളെയെല്ലാം വിട്ട് യാത്രയായിരിക്കുകയാണ്.
ബൈബിൾ നൽകുന്ന പ്രത്യാശയിൽ ഉറച്ചുവിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു — തമ്പിച്ചായൻ സ്വർഗത്തിൽ ദൈവത്തോടൊപ്പം വിശ്രമിക്കുകയായിരിക്കും. ഒരുനാൾ നമ്മളെല്ലാം വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമെന്നും ഞാൻ ഉറച്ചുവിശ്വസിക്കുന്നു. 🙏
ഇതിനോടൊപ്പം തന്നെ എന്റെ കുറച്ച് ഓർമ്മകളും നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കുകയാണ്.
നമ്മൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴും, നടന്ന് പോകുമ്പോഴും പലരും നമ്മളെ ചിരിച്ചുകാണിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്നാൽ ആ ചിരികളിലും വിളികളിലും എല്ലായ്പ്പോഴും ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.
സ്നേഹം കൊടുത്ത് വാങ്ങേണ്ട ഒന്നല്ല. അത് അനുഭവിച്ചറിയേണ്ട ഒന്നാണ്.
തമ്പിച്ചായനുമായും മിനർവാ കുടുംബവുമായും ഞാൻ അടുത്തത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ അപ്പുവിലൂടെയാണ്. പിന്നീട് സ്വന്തം വീട് പോലെയായി ആ കുടുംബം എനിക്ക് മാറുകയായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും ആ വീട്ടിലേക്കുള്ള എന്റെ അടുപ്പം കൂടിക്കൂടി വന്നു.
ആ വീട്ടിൽ കയറി ചെന്നാൽ ആന്റിയോടും അപ്പൂച്ചേട്ടനോടുമൊക്കെ വളരെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ സംസാരിക്കാനും, എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്ന് ചോദിക്കാനും, മുകളിലേക്ക് കയറി പോകാനുമൊക്കെ എനിക്ക് ഒരു മടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ ഒരു വീട്ടിലേക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിലെന്ന പോലെ കയറിച്ചെല്ലാൻ കഴിയുന്നത് ആ കുടുംബം നൽകുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും വലുപ്പമാണ്.
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട ഓർമ്മയും മിനർവായുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.
മാർത്തോമാ കോളേജ് തിരുവല്ലയിൽ ഡിഗ്രിക്ക് പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് പാർട്ട് ടൈം ജോലി അന്വേഷിച്ച് നടന്ന സമയത്താണ് മിനർവാ പലചരക്ക് കടയിൽ ജോലി ചെയ്യാനുള്ള അവസരം എനിക്ക് ലഭിച്ചത്.
തമ്പിച്ചായൻ വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് എന്നെ അവിടെ നിർത്തിയത്. ഒരു ജോലിക്കാരനായി മാത്രമല്ല, സ്വന്തം മകനെപ്പോലെയാണ് എന്നെ കണ്ടത്.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം ആറുമണി മുതൽ രാത്രി ഒമ്പതര, പത്ത് മണി വരെയൊക്കെ ഞാൻ അവിടെ ജോലി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്റെ പഠനത്തിനും ആവശ്യങ്ങൾക്കും പോക്കറ്റ് മണിക്കും സഹായകമാകുന്ന രീതിയിൽ അദ്ദേഹം എനിക്ക് അവസരം നൽകി. മാന്യമായ ശമ്പളവും തന്നു.
മറ്റൊരു കടയിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ ജോലി കഴിഞ്ഞാൽ എത്രയും വേഗം വീട്ടിലേക്ക് പോകണമെന്നായിരിക്കും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ. എന്നാൽ മിനർവായിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. തമ്പിച്ചായനെയും കുടുംബത്തെയും സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിൽ എത്തിച്ചിട്ട്, കട അടച്ച് എല്ലാം സുരക്ഷിതമാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷമാണ് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോയിരുന്നത്.
അത്രത്തോളം ആത്മബന്ധമായിരുന്നു ആ കുടുംബത്തോട് എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പല സമയങ്ങളിലും എനിക്കും എന്റെ കുടുംബത്തിനും വാഹനത്തിന്റെ ആവശ്യം ഒരുപാട് വന്നിട്ടുണ്ട്. സ്വന്തമായി ഒരു ബൈക്ക് മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. കുടുംബമായി എവിടെയെങ്കിലും പോകേണ്ടി വന്നാലും, പെട്ടെന്ന് ആശുപത്രി ആവശ്യങ്ങൾ വന്നാലും വാഹനം കിട്ടാതെ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ മിനർവാ കുടുംബം എനിക്ക് ഒരു കുടുംബം മാത്രമായിരുന്നില്ല, ആവശ്യസമയത്ത് സ്വന്തം വീട്ടിലെ വാഹനം പോലെ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരു വീടായിരുന്നു.
മിനർവായിലെ രണ്ട് ചേട്ടന്മാരുടെയും വീടുകളിൽ ചെന്നാലും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ബൈക്കോ സ്കൂട്ടറോ കാറോ പോലും എന്റെ ആവശ്യത്തിനായി വളരെ ധൈര്യത്തോടെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകാമായിരുന്നു. എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വാഹനം തിരികെ കൊണ്ടുകൊടുത്താലും, അവർ ഒരിക്കലും ഒരു അന്യനോട് പെരുമാറുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല.
വളരെ പുഞ്ചിരിയോടെയാണ് താക്കോൽ തിരികെ വാങ്ങിയിരുന്നത്.
ആ വിശ്വാസവും സ്നേഹവും എനിക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരു വാഹനം തന്നതിലുപരി, അതിലൂടെ അവർ എനിക്ക് തന്നത് വിശ്വാസവും സ്വന്തം കുടുംബാംഗമെന്ന പരിഗണനയുമായിരുന്നു.
എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ എന്റെ ഭാര്യയുമായി ആ വീട്ടിൽ കയറിച്ചെന്നപ്പോഴും തമ്പിച്ചായനും ആന്റിയും ആ കുടുംബം മുഴുവനും ഞങ്ങളെ അത്രയും സന്തോഷത്തോടെയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. എന്നെയും എന്റെ ഭാര്യയെയും സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ കണ്ടും സ്നേഹിച്ചും സംസാരിച്ചു.
പറയുകയാണെങ്കിൽ ഒരുപാട് പറയാനുണ്ട്. ഓർമ്മകൾ ഒരുപാടുണ്ട്. ഈ കുറിപ്പിൽ എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളിച്ചുപറയാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.
ഈ വാക്കുകൾ എഴുതുമ്പോഴും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നു. പക്ഷേ പറയാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ല.
ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട തമ്പിച്ചായന്, എന്റെയും എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെയും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സ്നേഹപൂക്കൾ. 🌹
ദൈവസന്നിധിയിൽ സ്വർഗത്തിൽ ദൈവത്തോടൊപ്പം വിശ്രമിക്കാനും, ഒരുനാൾ നമ്മളെല്ലാം വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടാനും കഴിയട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് നിർത്തുന്നു.
പ്രിയ തമ്പിച്ചായന് ആദരാഞ്ജലികൾ. 🙏
സ്നേഹത്തോടെ… ❤️
