31/05/2026
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കണ്ണീരിന് ആരാണ് ഉത്തരവാദി?
പതിനെട്ട് മാസം മാത്രം പ്രായമുള്ള അർഷിദ്. ലോകം എന്താണെന്നോ ജീവിതം എന്താണെന്നോ അറിയുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അവൻ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു. അവന്റെ മരണം ഒരു വാർത്ത മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ മനഃസാക്ഷിക്കേറ്റ ഒരു പ്രഹരമാണ്.
അർഷിദ് ആദ്യത്തെ കുട്ടിയല്ല. അവസാനത്തേതുമാകരുത്.
തൊടുപുഴയിലെ കുഞ്ഞ് ആര്യൻ അവനു വേണ്ടിയായിരുന്നു എന്റെയും എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെയും യുദ്ധം ആരംഭിച്ചത്. കട്ടപ്പനയിലെ നിഷ്കളങ്ക ബാലൻ, സ്വന്തം അമ്മയുടെ കൈകളാൽ കടലിൽ എറിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞ്, രണ്ടാനച്ഛന്റെ കാമവെറിയ്ക്ക് ഇരയായ പെൺകുട്ടികൾ – ഓരോ സംഭവവും വായിക്കുമ്പോഴും കേരളത്തിന്റെ മനഃസാക്ഷി വിറങ്ങലിക്കുന്നു. പക്ഷേ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം നാം അതെല്ലാം മറക്കുന്നു. പിന്നെ മറ്റൊരു കുഞ്ഞിന്റെ മരണവാർത്ത വരുന്നു.
ഈ കുട്ടികൾ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്?
അവർ ജനിച്ചു എന്നതാണോ അവരുടെ കുറ്റം?
ഇന്ന് കേരളം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹിക പ്രതിസന്ധികളിലൊന്നാണ് തകർന്ന കുടുംബവ്യവസ്ഥ. വിവാഹമോചനങ്ങൾ വർധിക്കുന്നു. സഹജീവിത ബന്ധങ്ങൾ വർധിക്കുന്നു. പുതിയ ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ചിലർ ജീവിതത്തിൽ പുതിയ തുടക്കങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നു. അതിൽ തെറ്റില്ല.
പക്ഷേ ആ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ വില കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സുരക്ഷയായിരിക്കരുത്.
ഒരു സ്ത്രീക്കും പുരുഷനും വീണ്ടും വിവാഹം കഴിക്കാം. പുതിയ ബന്ധങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാം. പക്ഷേ അവരുടെ കൂടെ ജീവിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്ന് ആരും മോചിതരല്ല.
പല കേസുകളിലും പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ട കുട്ടികൾ അമ്മയോട് എന്തെങ്കിലും പറയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചിലർ കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചിലർ ഭയന്നിട്ടുണ്ട്. ചിലർ മിണ്ടാതെയിരുന്നു. പക്ഷേ അവരുടെ നിശബ്ദത ആരും കേട്ടില്ല.
കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകൾ പലപ്പോഴും സഹായത്തിനായി നിലവിളിക്കും. എന്നാൽ മുതിർന്നവരുടെ പ്രണയവും മോഹവും വ്യക്തിപരമായ ആഗ്രഹങ്ങളും ആ നിലവിളികളെ മൂടിക്കളയുന്നു.
ഇവിടെ സമൂഹവും സർക്കാരും കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.
രണ്ടാം വിവാഹത്തിനു ശേഷമോ പുതിയ പങ്കാളിയോടൊപ്പമോ കഴിയുന്ന കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേക നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ വേണം. സ്കൂളുകളും അങ്കണവാടികളും ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരും ശിശുക്ഷേമ സമിതികളും കൂടുതൽ ജാഗ്രത പുലർത്തണം.
പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന Child Welfare Committee (CWC) പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ ദുരന്തം സംഭവിച്ചതിന് ശേഷം മാത്രം എത്തുന്നവരാകരുത്. അപകടസാധ്യതയുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി കണ്ടെത്തി ഇടപെടുന്ന സംവിധാനങ്ങളായി മാറണം.
ഒരു കുഞ്ഞ് സുരക്ഷിതനാണോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം. ആ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ ആരാണ്, അമ്മ ആരാണ്, രണ്ടാനച്ഛനാണോ, രണ്ടാനമ്മയാണോ എന്നതല്ല.
കാരണം ഒരു കുഞ്ഞിന് കുടുംബ രാഷ്ട്രീയം അറിയില്ല. നിയമം അറിയില്ല. ബന്ധങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണത അറിയില്ല.
അവന് അറിയുന്നത് സ്നേഹവും സുരക്ഷയും മാത്രമാണ്.
അർഷിദ് ന്റെ പോസ്റ്റ് മോർട്ടം റിപ്പോര്ട്ട് കണ്ണു നനയിച്ചു.. സമാനതകൾ ഇല്ലാത്ത ക്രൂര പീഡനമേറ്റ് അന്തരിക രക്ത സ്രാവം, കുഞ്ഞി കുരുന്നിന്റെ ജനനേന്ദ്രിയത്തിൽ മുറിവ്.. രണ്ടു കൈകളും ഒടിച്ചു കളഞ്ഞു, ശരീരം ആകെ മുറിപ്പാടുകൾ, പൊള്ളൽ മുറിവുകൾ.. എന്തായാലും ആ ദുഷ്ടരിൽ നിന്ന് അവൻ കടന്ന് പോയി..
സ്വന്തം മക്കളെ പ്രാണനായി കാണുന്ന ഒരമ്മക്കും അപ്പനും സഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വാർത്തയല്ല ഇത്.
പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളോട് ക്രൂരത കാട്ടുന്നവരെ തൂക്കി കൊല്ലാൻ വിധിക്കുന്ന കാലം ഉണ്ടാവണം..
ഇന്ന് കേരളത്തിലെ ഓരോ കുഞ്ഞും സമൂഹത്തോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു:
"എന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ലെങ്കിൽ, ഈ ലോകത്തേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുവന്നത് എന്തിനാണ്?"
ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകേണ്ടത് കോടതികളോ പോലീസോ മാത്രമല്ല. ഓരോ മാതാപിതാക്കളും, അധ്യാപകരും, അയൽക്കാരും, സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും, ഭരണകൂടവും കൂടിയാണ്.
കാരണം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ മരണം ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം നഷ്ടമല്ല. അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പരാജയമാണ്.
ഇനി ഒരു അർഷിദും, ഒരു ആര്യനും, ഒരു പേരറിയാത്ത കുഞ്ഞും നമ്മുടെ അനാസ്ഥയുടെ ഇരയാകരുത്.
കുട്ടികളുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന സമൂഹമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സംസ്കാരമുള്ള സമൂഹം.
-Adv Dr Deepa Joseph
#
