24/08/2026
“Innige deelneming.”
“Gecondoleerd.”
Weten we eigenlijk wel wat we zeggen als we iemand condoleren?
En doen we dat met gevoel?
Of brabbelen we heel ongemakkelijk een zinnetje om vooral niét over onze woorden te struikelen?
Platgetreden, lege zinnen.
Onwennig uitgesproken tegen mensen die op dat moment al meer dan genoeg te dragen hebben.
Nabestaanden die daar, soms letterlijk op een rij, staan.
Handjes schuddend, knuffels ontvangend, tranen wegduwend… kapot van verdriet.
“Veel sterkte.”
Ik word daar zo gek van.
Ze hoeven toch niet sterk te zijn?
Ze mogen kapot zijn.
Verdwaasd. Boos. Stil. Gebroken.
Kunnen we niet gewoon veel menselijker reageren? Warmer, echter.
Gewoon zeggen: “Ik weet niet goed wat zeggen… maar kom hier.”
En dan een warme, gemeende knuffel geven.
Onlangs was ik op zoek naar een kaartje voor een uitvaart.
En opnieuw voelde ik hetzelfde.
Zoveel lege zinnen.
Een zonsondergang.
Een pluimpje.
Een zon die door de bomen schijnt.
En ik dacht: "seg, ik maak er gewoon zelf één hé."
Van één kaart kwamen er meerdere…
een reeks die zegt wat er gezegd mag worden.
Die een opening kunnen zijn in een moeilijk gesprek, die tonen dat niemand “sterk” moet zijn en dat het helemaal oké is om niet oké te zijn.
Deze kaarten dragen mee bij aan mijn missie om taboes te doorbreken.
Wees eens terug mens!!
Ongemakkelijk in een moeilijke situatie, niet goed wetend wat zeggen bij een palliatief bezoek,
maar wél aanwezig, oprecht en warm.
Ik zette ze online uit pure overtuiging dat we anders mogen omgaan met verdriet, afscheid en emoties.
“Zeg me wat gezegd mag worden.”
Omdat troost en aanwezigheid kunnen beginnen met één zin die wél echt is.
je vind ze hier op mijn website
https://www.peggy-raemdonck.be/category/troostkaarten
