30/10/2026
Woensdag vertelde ik nog hoe ongemakkelijk ik het zelf vind om voor een camera te staan.
Wel, ik ben duidelijk niet de enige.
Ook dit gezin vond het best spannend om iemand met een camera in huis te halen. Achteraf kreeg ik van hen dit berichtje: “We zijn normaal gezien heel ongemakkelijk als het op foto's maken aankomt.”
En toch. Kijk eens naar dit moment. Een kamer onder het schuine dak. Het licht dat zachtjes binnenvalt. Een mama die een kus op dat kleine hoofdje drukt. Zonder na te denken over hoe ze zit, of haar haar goed ligt of waar die fotograaf nu weer uithangt.
Gewoon een mama en haar kindje. Midden in hun eigen wereld.
Je hoeft niet te weten hoe je moet poseren. Je hoeft niet voortdurend te lachen of je af te vragen wat je met je handen moet doen. Sterker nog, ik heb het liefst dat je die hele camera gewoon vergeet. Jullie leven. Ik kijk mee.
En weet je wat ik misschien nog het allermooiste vind? Volgend jaar mag ik opnieuw bij hen binnenstappen. Bij datzelfde gezin dat eerst zo opzag tegen een fotoshoot. Geen groter compliment dan mensen die me opnieuw toelaten in hun kleine, gewone, grootse momenten.
Sta jij ook liever achter de camera dan ervoor? Dan mag ik misschien net jullie echte verhaal vastleggen.