http://www.tinekesphotography.be/

Tineke's photography, Damme (2026)

20/10/2024

*ploef*
Tineke was weer weg. 🙈
Mannekes, wat een half jaar is dat hier al geweest. 😳

Vandaag was mijn eerste werkdag na twee maanden werkonbekwaam te zijn geweest. Voor het eerst in mijn fotografieverhaal, kon ik niet zomaar meer wat shoots verzetten omdat het fysiek wat minder ging.
Voor zij die het niet weten: ik kamp al meer dan 10 jaar met chronische spierverkrampingen. En ik kon er altijd wel mee leven. Maar elk jaar worden ze erger en neemt mijn schommelende gezondheid meer en meer plaats in in mijn leven. Een beetje frustrerend en best zorgwekkend. Zeker nu. Want waar vorig jaar een heel pijnlijk bezoek aan 't spoed een primeur was, was dat dit jaar de duur van mijn episode. 't Was rondwaggelen op krukken, veel warmwaterzakken, verwarmingsdekens, kniebracen en verder zo weinig mogelijk bewegen (help 🥲). De extreme vermoeidheid die gepaard kwam met de constante spierverkrampingen dwong mij om opnieuw afstand te doen van mijn foto's. Het was (is) mentaal en fysiek dus echt wel een pittig half jaar.

Maar! Vandaag trok ik sinds veel te lang opnieuw het bos in (letterlijk 🥰) met een van mijn gezinnetjes en mijn camera. 't Was nog met waggelen (ik voelde mij opvallend verbonden met de eenden die we ontmoetten) en beperkte bewegingen maar och, wat ben ik opgelucht om het werk weer te kunnen hervatten.

Opgelucht, maar vooral ook dankbaar. Want ik kon rekenen op ons Belgische zorgstysteem en zowel de mentale als fysieke uitdagingen leerden mij tot nu toe zo, zo veel. Mijn aanpassings- en groeivermogen wordt heel erg getest, zo ook mijn leren loslaten en de dingen helemaal anders binnen nemen op alle vlakken. Een immense groeikans die ik zonder die mentale én fysieke pijn nooit zou gekregen hebben.

't Is nooit écht slecht, als je de lessen ziet. 🧡

Bon, bij deze hoop ik dat ik het voor dit jaar wel gehad heb. 😂
Als ik online weer even zou verdwijnen, ik ben waarschijnlijk een rollator gaan kopen. 🤓

Er staan heel wat nieuwe fotoverhalen klaar om gedeeld te worden, en ik zie het keihard zitten!

Ik wens jou een zalige, herfstige zondag toe. ☀️

14/09/2024

Alright, liefste lieverds!

De ontdekking van nieuwe horizonten blijf ik op mijn gemakske verder zetten. Ook in mijn fotografie.
En die dingen gaan natuurijk niet zonder trial en error. Ik heb dus jullie waardevolle mening nodig.
Een deel van mijn fotografie is het verzamelen van verhalen. Uit liefdevolle berichtjes en fijne gesprekken in het dagelijkse leven, weet ik dat veel mensen genieten van die verhalen.
Och, wat is dat geweldig, want ik geniet daar evenveel van. 🥹

In dit postje wil ik graag iets uitproberen. Ik deel vanaf nu mijn verhalen in speelsere layouts en kan op die manier meer foto's delen zonder dat het een vloedgolf wordt.
En deze wonderwondermooie mama mag met haar patatje de spits afbijten.

So, my dear friends. What do you think?
Vind je de verhalen in een nieuw jasje leuk? Of lees je ze liever zonder layout?

Enneuh, gaf je jezelf al een compliment vandaag? 🧡

04/09/2024

Het verbreden van mijn horizonten voelt nog steeds een beetje eng. Het is iets nieuws, iets buiten de fotografie. En toch ook niet hélemaal. Waar ik in mijn fotografie zelf portretten maak en toon hoe mooi je echt echt echt bent, toon ik in mijn fotomanipulaties en tekeningen wat ik zie op een dieper niveau, wanneer ik naar iemand kijk. Wanneer ik de foto van dit meisje zag, zag ik ook een hert. Een warm licht. Dus ik maakte het zichtbaar.
Ik wil niet alleen sterrenbeeldportretten gaan maken, maar ik wil ook iets diepers uit portretten naar boven halen.

Dus vwalla, bij deze: mijn tweede portretje. 🙈
Voor vanavond wens ik jou een machtige zonsondergang toe. 🥰☀️

29/08/2024

Blijkbaar is dit voor mij het tijdperk van enge dingen doen. So lets do this. 🙈

Een tweede heart to heart 🧡.
In mijn vorige bericht vertelde ik je dat ik eventjes zoekende ben in mijn job. En hoewel dat onevenwicht niet fijn is, weet ik uit ervaring dat het me altijd, zonder uitzondering, naar nieuwe oorden brengt.

Ik pikte een tijdje geleden het tekenen terug op. Ik ben het nooit gestopt, maar mijn liefde voor mijn fotografie nam heel erg lang alle energie. En dat was hoe het moest zijn. Het bracht me zo ontzettend veel moois, en dat doet het op de dag van vandaag nog steeds.
De tekeningen hield ik op de achtergrond, want het stemmetje in mijn hoofd zei me dat niemand hier was voor mijn andere creativiteit. Enkel mijn foto's zouden waardig zijn om te zien.
Awel é, aangezien alles op korte tijd werd omgesmeten, go ik with the flow. 🤓
Niet zonder dat kleine hartje, toegegeven.

Ik speel al eventjes met het idee om foto's om te zetten naar sterrenbeeldportretten met tools zoals Photoshop, Prequel en Procreate. En het eerste sterrenbeeld dat ik wilde afbeelden waren vissen. Toen wist ik nog niet waarom ik daar zo naar getrokken werd. Ik had geen unieke band met iemand die het sterrenbeeld vissen noch had ik ooit iets met het sterrenbeeld zelf.
Tot nu. Want drie maanden later werd mijn allereerste neefje geboren. Mijn keuze werd plots een stuk duidelijker, want de vroege komst van dit patatje maakte van hem nog net een visje. 🥰
Een eerbetoon aan Roeltje dus. Het bolletje die mij voor het eerst tante maakte en ons leven nog zoveel meer rijkdom bracht. 🌻

26/08/2024

Dag liefste vrienden,

Efkes gewoon met de deur in huis: I didn't do great for a while.
Al sinds maart word ik in best wel heftige dingen gesmeten, en een maand geleden verloor ik even de verbinding met alles en iedereen in mijn omgeving. Ik maakte een plotse klik, kreeg hele heftige inzichten en zag hoe daardoor alles wat me zekerheid gaf, afbrokkelde en instortte. Het gevolg was dat ik even geen grond meer onder mijn voeten had en ik door een pittig gevecht moest, vergezeld met eenzaamheid, rouw, diep verdriet, kwaadheid en isolatie.
Awel, ik kan u zeggen, 't was gene gemakkelijken. 😳

Ik stopte even met mijn facebookverhaaltjes, want ook in mijn job liep ik eventjes verloren (jaje, alles in mijn leven werd grondig gekuist 🥲).

Vorige week schonk het lot mij een "eenzaam" verblijf in een machtig huisje midden in het bos. Ik heb die week dan ook echt in het bos geleefd en deed al het schaduwwerk dat moest gedaan worden. Huilen, oefeningen doen rond kwaadheid, creatief zijn, aarden, herverbinden met de natuur, ademen, wandelen, lezen, luisteren, nog meer huilen, op een "geupgrade" manier voor mezelf leren zorgen en mezelf vooral opnieuw leren kennen. Want bij dat afbrokkelen hoorde ook een deel van mijn oude ik. Een pijnlijk afscheid van iemand die ik was, en nooit meer echt terug zal zien. Ik kwam een authentiek stuk van mezelf tegen die ik nog nooit had gezien. Een zware deur waar ik jaren op gebonkt had, had zich eindelijk geopend. En wat eerst een ontploffing was, bleek een ontzettende oerkracht te zijn. Eng, wanneer je niet weet wat het is. doodeng.

Vandaag deel ik geen foto's, maar wel een filmpje.
Want na mijn week in het bos, trok ik naar het Boombalfestival. Een festival waar diefstal en agressie niet bestaan. Want alle frustraties waar deze mensen mee zitten, wordt eruit gedanst. Het is een plek waar verbinding de kern is, waar het unieke en aparte gevierd wordt in plaats van veroordeeld, waar mensen als van nature in een cirkel rond iemand gaan staan die gewond is om die te beschermen op de dansvloer tot er hulp arriveert, waar honderden mensen als één ademend orgaan bewegen op machtige muziek. Waar je met een wildvreemde uit een ander deel van de wereld bij een kampvuur kan zitten en filosofische gesprekken kan voeren en naar de sterren kan kijken.

Het was daar dat ik mijn nieuwe ik voor het eerst echt uittestte. Enkel nog de mensen toelaten die goed zijn voor m'n hart, en voor de rest resolute grenzen stellen, fundamenteel content zijn in mijn alleen zijn, blijven connecteren met mijn lichaam en wat ermee gebeurt, dansen, bewegen, ruimte innemen, voelen, vrede hebben met ik in mijn totaliteit en niet alleen mijn gewenste kanten. En vooral terug leren verbinden op een nieuwe, gezonde, diepe manier. Er viel ontzettend veel weg op een hele korte tijd, maar er komt een diep leven in de plaats, stukje bij beetje.

Dus voila, eventjes heel persoonlijk, en voor mij ontzettend waardevol. 🌻 En hé, ik weet dat ik dit hier kan delen, hoe zalig is dat? 🧡

Ik dacht er heel erg over na hoe ik de facebook pagina terug leven zou geven. Foto's en verhalen plaatsen sluiten nog even niet aan op het stukje waar ik mij nu bevind. En eigenlijk is dat helemaal oké. Dus ik besloot om te beginnen in mijn stories. Kleine lichtjes posten via die weg. Tekeningen die ik maak, geluksmomentjes, quotes die kunnen voeden en inspireren. En dat is wat ik ga doen. En van daaruit bouwen we gewoon weer verder. 🌿
Ik hoop dat die kleine lichtjes in mijn facebookstories jou een glimlach mogen bezorgen, en misschien een beetje steun, mocht dat nodig zijn. ☀️

En voor nu, tot snel. 🧡
Heel veel liefs,
Tineke 🌻

31/05/2024

Ik zit hier bijna te janken van opluchting.

Ik heb zo'n fijne update! 😭
Zie hier, mijn nieuw kindje. Dit beestje zorgt ervoor dat jullie foto's levenslang veilig blijven. Ik heb ze éindelijk terug in mijn bezit en kan het werk terug oppikken.

Ik ben heel dankbaar voor alle mensen die zoveel geduld hadden en veel langer moesten wachten op hun foto's. Mijn prioriteit is om ze zo snel mogelijk bij jullie te krijgen. 🧡

Bon, schatjes, ik vlieg er weer met zoveel goesting in! Ik kijk er naar uit om alles terug met jullie te kunnen delen. 🥰

Veel liefs!

15/05/2024

Tijd om weer op mijn boomstronk te gaan staan met mijn megafoon.

Boodschap van algemeen, maar niet zo'n tof nut 📣
In mijn vorige postje deelde ik dat mijn externe harde schijf een noodzakelijke upgrade kreeg. Die upgrade liet ik over aan een extern bedrijf, zodat ik zeker wist dat mijn bestanden in goeie handen waren. Wat een transfer van een dag moest zijn, duurt ondertussen al anderhalve week. And by the looks of it, kan het nog een tijdje duren.

Dus euh, ondergetekende is wat aan het stressen, want dat betekent dat heel wat mooie mensen langer op hun foto's moeten wachten.
Hoewel het buiten hun en mijn controle is, is dat natuurlijk niet zo leuk. 😶

Hier is het alvast een goeie oefening in loslaten.

Bij deze, aan alle lieve mensen die nog op hun foto's wachten: heeeeeel welgemeende excuses voor de vertraging. 🙏
Met jullie foto's is alles goed en zodra ik mijn bestanden terug heb, zet ik alles op alles om jullie foto's snel bij jullie te krijgen. ❤️

Heel veel liefs!
Tineke

(illustratie 💛)

08/05/2024

En we slaken nog eens een rustige, dankbare zucht.
Het komt stilletjes weer een beetje op z'n effen hierzo.
De verhalen en foto's staan klaar om op de pagina gepubliceerd te worden en ik kijk er naar uit om alles weer op te pikken.

De reportages en fotobewerkingen zijn niet gestopt. In tegendeel! Het was een pittige maand. Maar ook daar begin ik mooi door te geraken.

Nu wil het lot uiteraard dat de rust nog een klein beetje dieper gaat. De harde schijf waar al mijn foto's op staan was aan een upgrade toe. Omdat die schijf honderden duizenden bestanden huisvest, is dat niet op een paar minuten geklaard en laat ik dat dus over aan de goeie mensen van de computerkliniek (geweldige naam toch 🤓). Waar ik mijn werk een dag zou moeten opschuiven, werd het door omstandigheden een week. Gelukkig is dit nét een week waar geen reportages gepland staan maar enkel bewerkingen en contractwerk.
Ik voelde wat weerstand in de vorm van schuldgevoel naar mijn gezinnetjes toe, maar koos ervoor om ook dat als mooie oefening te benaderen.

Dus, lieve schatjes, jullie foto's komen er aan, maar er zal een beetje vertraging op zitten. 🫣
'k Ga niet liegen, het is precies wat afkicken om niet dag in dag uit met mijn foto's bezig te zijn, maar aan de andere kant: tijd om met mijn snoet in de zon te gaan staan en écht op te laden om er daarna weer volle bak in te vliegen.

Merci voor jullie geduld, lieve vrienden.
Tot snel! 🧡

ps: aangezien ik efkes niet aan mijn eigen foto's kan, schenk ik u bij deze een pareltje van .pop.laza 🥰

26/04/2024

Getting back on track 🥰.
Ik ben blij dat ik naar mijn lijveke luisterde. Ik ben nog niet hélemaal klaar om er terug in te vliegen facebookgewijs, maar dat komt wel. Ondertussen verzamel ik alle nieuwe verhalen, lichtjes en wijsheden die al mijn wondermooie gezinnetjes me schenken en zit ik in volle koester-en-herbron-modus.

Tot snel! 😘
Liefs, Tineke met de eeuwige warme chocomelk in haar handen

15/04/2024

Ik maak er geen geheim van: het af en toe sukkelen met mijn mentale gezondheid. Ik vind het opentrekken van dit onderwerp zo ongelooflijk belangrijk om mensen en mezelf terug te leren verbinden. Terug te keren naar de essentie van het mens zijn.

Soms gaat het ontzettend goed. Ik startte het jaar met een hele mooie, creatieve energie en voélde me ook echt heel goed. April heeft helaas andere plannen.
Dus ik zucht eens diep, mok eerst eens goed en aanvaard dan dat die schommelingen deel zijn van het leven. Ze zijn helemaal niet leuk, maar ik verwelkom ze wel. Want dankzij het donker kan ik mijn lichtje beter zien branden.

Ik had een ervaring die me liet terugschieten naar al mijn oude survival mechanismen. Ze komen van pas, maar isoleren ook. Het vraagt al mijn energie om dat gezonde evenwicht te blijven houden en dus ben ik best wel moe. Fysiek én mentaal.

Mijn job geeft me een waardevolle afleiding en de kans om te verbinden met hele mooie mensen. Ik werk dus gewoon door. De boekingen lopen door, net als de reportages. Alleen ga ik de facebookpagina eventjes laten rusten. Alle verhalen en foto's krijgen hier zoals altijd hun plekje, alleen een beetje later.

Uit ervaring en uit vertrouwen in mijn weg, weet ik dat het warme zonnetje ook wel weer zal schijnen in mijn hoofdje, maar ook dat ik mezelf even graag mag zien wanneer ik in bepaalde dingen voor mezelf kies.
Ik kijk er heel erg naar uit om het donker te zien wegebben en te ervaren wat ik eruit leerde. En wanneer die tijd daar is, zal de pen weer vloeien (of allee, het toetsenbord in dit geval 🤓) en ga ik verder met het delen van de mooiste verhalen. 🥰

Je kunt jouw fotosessie nog steeds boeken via www.tinekesphotography.be of wanneer je een mailtje stuurt naar [email protected] ❤️

Bon, ik ga een groot donsdeken over mijn hoofd trekken, warme chocomelk maken en verder foto's bewerken. ☕

Ik wens jullie een zalige, mooie dag toe met alleen maar voedende momentjes. 🌻

30/03/2024

Al een paar jaar maak ik er een punt van om om de paar dagen een facebook post te maken.
Sociale media is namelijk een groot deel van mijn job en dus wil ik dat natuurlijk onderhouden.

In maart maakte ik mij een beetje zorgen. Niet alleen was het wat rustiger op fotovlak (not gonna lie, een herademing is altijd welkom 🙈) maar ik zet op dit moment ook nog eens alles op alles voor een nieuw concept dat ik aan het uitwerken ben en veel verder gaat dan enkel fotografie.

En zo werkt sociale media natuurlijk. "Als ik minder post, gaan mensen niet meer weten dat ik besta.", "Mensen gaan denken dat ik lui ben of geen werk heb.", "Ik heb dit nu zo mooi opgebouwd, wat als het wegvalt?".

Ik ben een gezegend overdenker. En vroeger speelde dat alleen maar in mijn nadeel. Maar ondertussen leerde ik ook hoe ik dat kon omzetten naar een oprecht reflectiemoment.
Ha, een angst om verlaten te worden. Mooi, hier kan ik iets mee!
Dus ik liet los. Ik besloot om te posten wanneer ik daar zin in had of er de nood voor voelde. De mensen die ik fotografeer komen naar me terug, en niet omdat mijn facebook al dan niet "volgepost" staat, maar omdat ik ik ben, en hen iets kan van waarde kan geven.
En dat is best bevrijdend.
Het is eventjes drukker achter de schermen en in april neem ik er een heel druk reportageschema bij. Voor de sociale-media-prestatie-druk ga ik dus even passen.
Er komen heel wat machtige reportages aan en ik kan oprécht niet wachten om al die nieuwe verhalen met je te kunnen delen. 🥰

Ik wens je oprecht een heerlijke dag toe boordevol kleine geluksmomentjes. Enneuh, af en toe eens inchecken bij jezelf he.🌻

18/03/2024

Ze is daar bijna, april.
Jéétje wat gaat het snel. Cliché cliché, maar was het niet nét nieuwjaar?

De maand maart was iets rustiger dan gemiddeld op fotovlak. En ik heb het ervan genomen. Niet als vakantie, maar ik zet alles op alles om de job dat ik nu doe naar een heel ander niveau te tillen.
April is daar bijna, en om heel eerlijk te zijn heb ik wat stress.
De zachte werkdruk die ik nu voel, krijg ik driedubbel terug in April als deadlines en bomvolle schema's. Huwelijken en communies. De twee soorten reportages die het meest van me vragen als gevoelige introvert.

Dus ja, er zit een grote golf aan te komen en ik pak mezelf al in met kussens zodat ik zacht kan landen in mei (zie je 't al voor je? 🤓).
Maar 't gaat ook weer zo mooi worden. Ik mag opnieuw met licht schilderen, verbinding maken, bijleren en ontdekken, samen met de mensen die ik fotografeer.
't Gaat veel zijn, maar ik kijk zo ontzettend uit naar alle ervaringen waarmee ik mijn levensrugzakje ga mogen vullen. 🥰

Tineke's photography

20/10/2024

14/09/2024

04/09/2024

29/08/2024

26/08/2024

31/05/2024

15/05/2024

08/05/2024

26/04/2024

15/04/2024

30/03/2024

18/03/2024

Adres

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type