Het lijkt bijna onwerkelijk, surreëel. Ik deed een klein vreugdesprongetje en besefte toen (gelukkig) opnieuw dat het daar niet allemaal om draait. Ik ben 10 jaar geleden begonnen met het achterna jagen van mijn passie: mijn ideeën vastleggen op beeld. Ik sleurde al mijn vriendinnen voor de camera, ging aan de slag met verf en was oh zo verbaasd toen die eerste ‘geboekte’ fotosessie in mijn agenda
stond. Ik viel nog meer voor de charmes van mijn camera en werd verliefd op beelden maken. Ik zal mezelf na al die tijd even kort voorstellen. Hoewel ‘kort’ niet in mijn woordenboek staat, want wie mij kent zal weten dat er achter die camera zich een echte babbelwaterval schuilhoudt. Ik ben Nina, ik ben 25 jaar en ben al 11 jaar aan het fotograferen. Met mijn eerste fototoestel (zo’n heel oude compactcamera van de Aldi) fotografeerde ik alles: mijn ouders, grootouders, vrienden, elke plant in de tuin, elk detail in mijn kamer, noem maar op! Als ik die foto’s nu terugzie dan denk ik ‘waar was ik in hemelsnaam mee bezig’, maar het wakkerde wel mijn liefde voor beelden enorm op! Na drie jaar kocht ik mijn eerste reflexcamera en BAM! acht jaar geleden besefte ik dat ik hier meer mee wou doen. Naast fotografie hou ik van schilderen, tekenen, knutselen,... kortom: alles waar ik mijn creativiteit en energie in kwijt kan. Ik werk in een buitenschoolse kinderopvang en probeer dit zo goed en zo kwaad mogelijk te combineren met fotografie in bijberoep. Mijn voorliefde voor kindjes is dus een beetje een rode draad in mijn werkleven. In 2016 had ik zelf een enorm moeilijk jaar en verloor ik 3 mensen die me enorm nauw aan het hart liggen. Ik liet mijn camera enkele maanden links liggen ‘want wat had het voor zin’ om dan achteraf te beseffen hoe belangrijk foto’s eigenlijk zijn geweest voor mij in die periode. Dat is ook het moment dat ik heb beslist dat ik méér wou doen voor anderen. Ik wou niet enkel mijn eigen ideetjes vastleggen maar ook ervoor zorgen dat anderen herinneringen hadden die ze konden blijven koesteren. Het betekent voor mij zoveel om het vertrouwen te krijgen van anderen met hun pasgeboren baby, hun huwelijksaanzoek of hun ja-woord. Op de vraag “wat fotografeer je het liefst?” kan ik dus maar één ding zeggen: alles waar de liefde en de emotie er zo vanaf spat. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik met kippenvel iets aan het fotograferen ben of er een traantje rolt tijdens het horen van geloften. De blikken van ouders naar hun kind doen mij elke keer opnieuw weer smelten. Vandaar ook ‘de glimlach achter mijn camera’ want ik denk dat er nog geen enkele fotosessie is geweest waar ik zelf niet met een ‘smile’ van oor tot oor sta. Op de vraag “waar fotografeer je het liefst?” heb ik wél een duidelijk antwoord: buiten. Geef mij regenbotten en trek met mij de natuur in, ik doe niets liever! Ik ga geen uitdaging uit de weg, sta met mijn voeten in de zee voor het beste shot, leg mij met veel plezier plat op mijn buik in het gras als dat het mooiste beeld oplevert. Ik vind het geweldig dat je buiten zoveel mogelijkheden hebt, er spontane ‘speelse’ momenten ontstaan en je nog meer kan spelen met je omgeving. Fotografie is dus niet enkel een bijberoep maar écht mijn passie en mijn tofste hobby. Ik doe niets liever dan spontane momenten vangen met mijn camera, met de wind in mijn haren onder een al-dan-niet-blauwe hemel. Ondanks dat fotografie echt wel hard werken kan zijn, voelt het elke keer opnieuw als ontspanning en ben ik oh zo dankbaar voor het vertrouwen van mijn allerliefste klantjes!
