19/07/2026
ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਤੇ ਮੈਨੇਜਰ – ਇੱਕ ਅਨੋਖਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਭਾਗ 1
ਕਰਨ ਦੀ ਨਵੀਂ ਡਿਊਟੀ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪੁਲਿਸ ਚੌਂਕੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਧਾਰਣ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਨਵੀਂ ਅਫ਼ਸਰ ਰਮਨ ਕੌਰ ਨੇ ਚਾਰਜ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਰਮਨ ਕੌਰ ਸਖ਼ਤ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਅਫ਼ਸਰ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਚੌਂਕੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੋਵੇਂ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਦੂਰ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੁਹਾਵਣਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਕਰਨ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ?" ਰਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਸ਼ਾਂਤ ਤਾਂ ਹੈ ਮੈਡਮ, ਪਰ ਹਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ," ਕਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਰਮਨ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ।
"ਤੂੰ ਬਾਕੀਆਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕਦੇ ਡਿਊਟੀ ਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀਆਂ।
ਇੱਕ ਰਾਤ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚੌਂਕੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਰਮਨ ਆਪਣੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਫਾਈਲਾਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਰਨ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
"ਇੰਨੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕੰਮ?" ਕਰਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਰਮਨ ਹੱਸ ਪਈ।
"ਕੁਝ ਲੋਕ ਫ਼ਰਜ਼ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।"
"ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ," ਕਰਨ ਨੇ ਚਾਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਰਨ ਦਾ ਤਬਾਦਲਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਆ ਗਈ।
ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੋਵੇਂ ਚੌਂਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੇ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਾਡੀ ਆਖ਼ਰੀ ਡਿਊਟੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਵੇ," ਕਰਨ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਰਮਨ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਨਾ ਪਵੇ ਤਾਂ?"
ਕਰਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।
ਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਮ ਸਨ।
"ਹਰ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ ਕਰਨ... ਕੁਝ ਲੋਕ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।"
ਉਸ ਪਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮੁੜ ਵਰ੍ਹਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਹੱਬਤ 'ਤੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਸਗੋਂ ਉੱਥੋਂ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
Like share follow me
