08/10/2026
ِشک_و_آدم_قاطی_می‌کنه
در دهلیزی هستم که سمت راست یکی از آمدن عزیزش و سمت چپ یکی با رفتن عزیزش اشک می‌ریزد.
دو سه روزی می‌شود پایواز هستم، التماس دوعا عزیزان مقدس.
شفاخانه محمدعلی جناح را این‌روزها هزار بار بدم می‌آید و هزار و پنصد بار خوشم . گاهی وقت با خود می‌گویم تقدیر هیچ بنده خدای به شفاخانه گره نخورد، ولی بازهم میشت‌های این بنده‌های کوشاد را که می‌بینم فکر می‌کنم حق‌ما آدما است، تا کمی قدر سلامتی‌مان را بدانیم.
در دهلیزی هستم سمت چپ، اتاق مراقبت‌های جدی (ICU) قرار دارد/ آخرین بستر مریض که یا ای‌طرف صحت و سالم یا او طرف قال... می‌شود. و سمت چپ، شعبه مرکز مراقبت‌های مادر به رهبری قابله (MLMCC) اولین‌صدای یک آدم جدید به گوش می‌رسد.
بله اینجا شفاخانه است دروازه دو جهنم و یک بهشت. اونای که از دنیا رخت سفر می‌بندد دو راه وجود دارد بهشت یا جهنم و اونای که به‌دنیا می‌آید فقط به جهنمی به نام افغانستان وارد می‌شود.
اما من که در دهلیز دو چشم دارم و تماشاگر؛ این فکرا به سرم می‌چرخد. با خود می‌گویم این بنده‌خدای که تازه به دنیا آمده چقدر یاو یاو گریان می‌کند؛ زمان که دقت کردم دیدم زیر زینه راه‌رو که کمی گوشه‌تر قرار گرفته و عدم نور زیاد جلوی دیدن را می‌گیرد پِشک هم، وقت چندانه را زایمان کرده. حالا فهمیدم این من نبودم که قاطی کردم به گفته ایرانی‌ها، بل صدای چوچه آدم و پِشک قاطی شده.
د ای روزا حالت پایوازان از مریضان بدتر معلوم میشه. به همین علت گفتم مریض نباشم. عیب از پشک و آدم تازه به دوران آمده است. شما هم جورید فضل خدا.
#شفاخانه #مریض #آدم #پشک
